:) - Η ΖΩΗ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ

Από τη φίλη Μαρδίτσα.

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΨΗΦΙΑΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ

«Εργαλείο» εμπορευματοποίησης

Επίθεση στα πνευματικά δικαιώματα, με στόχο το μονοπωλιακό «πλιάτσικο» στην ψηφιοποιημένη πολιτιστική κληρονομιά και στις άκρως κερδοφόρες και πολύπλευρες εφαρμογές της, ετοιμάζει η Ευρωπαϊκή Ενωση με «εργαλείο» και αφορμή την ευρωπαϊκή ψηφιακή βιβλιοθήκη «Europeana».

Η «Europeana» «ανέβηκε» στο διαδίκτυο το Νοέμβρη του 2008 και από τότε η ΕΕ είχε καταστήσει σαφείς τις προθέσεις της για εμπορευματική χρήση του κόμβου. Χτες η ΕΕ ανακοίνωσε ότι ξεκινά «δημόσια διαβούλευση» που θα ολοκληρωθεί στις 15/11, διότι, (σ.σ. οι υπογραμμίσεις δικές μας) «προκύπτει ότι η χορήγηση αδειών εκμετάλλευσης για υλικό που προστατεύεται με δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας στην Ευρώπη εξακολουθεί να πραγματοποιείται σε πολύ κατακερματισμένο νομικό πλαίσιο (...)». Ετσι, η Επιτροπή «άνοιξε δημόσια συζήτηση γύρω από τα μελλοντικά προβλήματα της ψηφιακοποίησης των βιβλίων στην Ευρώπη: τις δυνατότητες συνεργασίας δημόσιου και ιδιωτικού τομέα και την ανάγκη μεταρρύθμισης του υπερβολικά κατακερματισμένου ευρωπαϊκού πλαισίου για τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας(...)»!

Το κόστος λειτουργίας της «Europeana» (2,5 εκατ. ευρώ ετησίως) καλύπτεται μέχρι και το 2011 κατά 80% από κοινοτικό πρόγραμμα. Τα κράτη - μέλη και τα «πολιτιστικά ιδρύματα» συνεισφέρουν το υπόλοιπο. Εως το 2013, η ΕΕ θα δίνει 9 εκατ. ευρώ, μέσω του προγράμματος «ανταγωνιστικότητας και καινοτομίας». Για το «μετά» η ΕΕ έχει απαντήσει ήδη από το καλοκαίρι του 2008 όταν «πρότεινε» στα κράτη - μέλη να «συνεργαστούν με τον ιδιωτικό τομέα».

Η «Europeana» διπλασίασε το μέγεθός της στα 4,6 εκατομμύρια ψηφιακοποιημένα βιβλία, χάρτες, φωτογραφίες, αποσπάσματα ταινιών και εφημερίδες. Ωστόσο, η αρμόδια Επίτροπος «ανησυχεί» επειδή ο κόμβος διαθέτει «μόνο το 5% του συνόλου των ψηφιακοποιημένων βιβλίων στην ΕΕ». Σχεδόν το μισό των ψηφιακοποιημένων έργων της «Europeana» προέρχονται από μία μόνο χώρα (σ.σ. Γαλλία με 47%, ακολουθεί η Γερμανία με 15,4%, ενώ η Ελλάδα συμμετέχει με 1,6%). Μεταξύ των νέων αποκτημάτων περιλαμβάνονται: Μια συλλογή από 70 παλαίτυπα βιβλία (τυπωμένα με τις παλαιότερες τεχνικές εκτύπωσης) της βιβλιοθήκης της Καταλονίας, μια έκδοση του 1572 του εθνικού έπους της Πορτογαλίας, καθώς και κινηματογραφημένες σκηνές του 1913 του Βερολίνου, από την Ενωση Ευρωπαϊκών Κινηματογραφικών Αρχείων.

Για «νομικούς λόγους», η «Europeana» δεν περιλαμβάνει εξαντλημένες εκδόσεις έργων (περίπου το 90% των βιβλίων των εθνικών βιβλιοθηκών της Ευρώπης), «ορφανά» έργα (που εκτιμώνται σε 10-20% των συλλογών με δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας), «για τα οποία εξακολουθούν να ισχύουν δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας, αλλά δεν μπορεί να προσδιοριστεί ο συγγραφέας τους». Να σημειωθεί ότι η ΕΕ έχει αντικαταστήσει τον όρο «πνευματικό δικαίωμα» με τον όρο «πνευματική ιδιοκτησία». Διότι, ως γνωστόν, οι «ιδιοκτησίες» είναι εμπόρευμα...

via

Τα κλεμμενα «ανεβαινουν» στο διαδικτυο

Ηλεκτρονική βάση δεδομένων, για τουλάχιστον 34.000 κλεμμένα αρχαία αντικείμενα και έργα Τέχνης, δημιούργησε η «ΙΝΤΕΡΠΟΛ», ως «τμήμα της πάλης της ενάντια στο παράνομο εμπόριο της κλεμμένης πολιτιστικής ιδιοκτησίας», όπως αναφέρει η ίδια.

Η βάση θα είναι «ανοιχτή», μετά από σχετική αίτηση, όχι μόνο στις αστυνομικές και δικαστικές αρχές, αλλά και «σε όλους τους ενδιαφερόμενους χρήστες» συμπεριλαμβανομένων υπουργείων Πολιτισμού, μουσείων, «οίκων δημοπρασιών», γκαλερί τέχνης και ...«συλλεκτών». Η βάση θα ενημερώνεται συνεχώς και οι χρήστες θα έχουν πρόσβαση σε «πραγματικό χρόνο» στις πιο πρόσφατες πληροφορίες που αφορούν σε ένα αντικείμενο. Η «ΙΝΤΕΡΠΟΛ» σημειώνει ότι αυτές οι πληροφορίες «δε θα περιλάβουν ονομαστικά στοιχεία», αλλά «αυστηρά» πληροφορίες όπως περιγραφές και φωτογραφίες κλεμμένων πολιτιστικών αγαθών. Η «ΙΝΤΕΡΠΟΛ» θεωρεί ότι με αυτή τη βάση δεδομένων, οι εν δυνάμει «πωλητές» και «αγοραστές» θα «δυσκολευτούν» να αποφύγουν την ευκαιρία να ελέγξουν, αν το αντικείμενο που τους ενδιαφέρει «ελέγχεται» ως κλεμμένο.

Ανεξάρτητα από το αν οι δηλωμένες επιδιώξεις της «ΙΝΤΕΠΟΛ» έχουν κάποια «ελπίδα» ή όχι, το θέμα είναι πως από τη στιγμή που η ιδιοποίηση της πολιτιστικής κληρονομιάς έχει «καθαγιαστεί» από τον καπιταλισμό, τα «όρια» ανάμεσα στο «νόμιμο» και «παράνομο» εμπόριό της, δεν είναι μόνο δυσδιάκριτα, αλλά και άνευ ουσίας, αφού αυτά τα αντικείμενα δεν αποτελούν πλέον λαϊκή ιδιοκτησία.

Επιπλέον, είναι πολύ δύσκολο να φανταστεί κανείς πως το κύκλωμα της αρχαιοκαπηλίας θα «αυτο-καρφωθεί» μέσω της αίτησης πρόσβασης στη βάση δεδομένων. Αλλωστε, κάθε χώρα γνωρίζει, εν πολλοίς, τι της λείπει. Πραγματική προστασία της πολιτιστικής αγοράς με αγοραίους όρους δε θα υπάρξει ποτέ.

via

Η Εθνικη Βιβλιοθηκη στη Λεωφ. Αθηνων

Αυτό το κτίριο στη Λεωφ. Αθηνών (φωτ.) ήταν σχεδόν έτοιμο, πριν από ένα χρόνο, να αποφορτίσει τον όγκο που συσσωρεύεται καθημερινά στην Εθνική Βιβλιοθήκη. Ενα χρόνο μετά, όλα παραμένουν στην ίδια κατάσταση και τα χαρτόνια εξακολουθούν να καλύπτουν τις τζαμένιες όψεις του ισογείου, αφού το υπουργείο Παιδείας δεν προχώρησε εγκαίρως τη διαδικασία προκήρυξης διαγωνισμού για την απαιτούμενη τελική μετατροπή του κτιρίου. Ο ακαδημαϊκός και πρόεδρος του Εφορευτικού Συμβουλίου της Εθνικής Βιβλιοθήκης, Αθανάσιος Φωκάς, δηλώνει «εξαιρετικά απογοητευμένος» στην «Κ».

«Γρανάζια» ταλαιπωρίας στην Εθνική Βιβλιοθήκη

Ενας διαγωνισμός καθυστέρησε ένα χρόνο την επέκτασή της

Της Ολγας Σελλα

ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ. Ενα χρόνο πριν, ο ακαδημαϊκός και πρόεδρος του Εφορευτικού Συμβουλίου της Εθνικής Βιβλιοθήκης, Αθανάσιος Φωκάς, μας είχε ξεναγήσει στο νέο κτίριο που απέκτησε η ΕΒΕ, στη συμβολή Λεωφ. Αθηνών και Σπ. Πάτση, μας είχε αποκαλύψει τα σχέδια και τις προοπτικές που ανοίγονται στο απαραίτητο αυτό απόκτημα για το ξεμπλοκάρισμα της λειτουργίας της και είχε δηλώσει ότι το νέο κτίριο θα ήταν έτοιμο να λειτουργήσει στο τέλος του 2008. Ενα χρόνο μετά, τα μεγάλα χαρτόνια που καλύπτουν τις τζαμένιες επιφάνειες που περιβάλλουν τον χώρο του ισογείου, εκεί όπου σχεδιάζεται να στεγαστούν όλα τα περιοδικά και οι εφημερίδες που διαθέτει η ΕΒΕ, καθώς και μηχανήματα συντήρησης, είναι ακόμα στην ίδια θέση (όπως ακριβώς παρουσιάζονται στη διπλανή φωτογραφία που τραβήχτηκε ένα χρόνο πριν) και μοιάζει τίποτα να μην έχει προχωρήσει.

Εντοπίσαμε τον κ. Φωκά στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Κεφαλονιά, και τον ρωτήσαμε γιατί ο χώρος εξακολουθεί να παραμένει κλειστός. Ο Αθανάσιος Φωκάς, ευθύς όπως πάντα, απάντησε χωρίς περιστροφές: «Ο λόγος είναι απλός. Ο,τι έχει να κάνει με διαγωνισμούς κάτω των 50 χιλ. ευρώ, που γίνονται απ’ ευθείας από την ΕΒΕ, έχει ολοκληρωθεί. Το υπόγειο και τα γραφεία είναι επιπλωμένα και περιμένουν τους ανθρώπους και τα περισσότερα βιβλία έχουν μεταφερθεί από την αποθήκη της Αγίας Παρασκευής στα βιβλιοστάσια του υπογείου. Το ισόγειο παραμένει όπως ήταν, διότι έπρεπε να προκηρυχθεί προκήρυξη από τη ΔΙΕΦΕΣ (τεχνική διεύθυνση του υπουργείου Παιδείας που έχει την ευθύνη της προκήρυξης διακηρύξεων, οι οποίες όταν αναρτηθούν πρέπει να παραμείνουν στο Διαδίκτυο για κάποιο διάστημα). Αυτός ο διαγωνισμός καθυστέρησε απελπιστικά. Εμενε για καιρό στο γραφείο του υπουργού. Πρόσφατα ενημερωθήκαμε ότι η προκήρυξη αναρτήθηκε στο Διαδίκτυο στα τέλη Ιουλίου. Δυστυχώς στην Ελλάδα όλα εξαρτώνται από τον προσωπικό παράγοντα και όχι από τις δομές», συμπληρώνει ο Αθανάσιος Φωκάς και δηλώνει «εξαιρετικά απογοητευμένος για την απελπιστική γραφειοκρατική κατάσταση».

Μηχανήματα συντήρησης

Ο διαγωνισμός που μόλις αναρτήθηκε στο Διαδίκτυο αφορά την πλήρη υλικοτεχνική αποκατάσταση του ισογείου (υπάρχει μόνο η προμελέτη του αρχιτέκτονα Κων. Στάικου), εργασία απολύτως απαραίτητη, αφού εκεί θα στεγαστούν τα μηχανήματα συντήρησης των βιβλίων, που είναι αναγκαία. «Αλλά για να αδειάσει η αποθήκη της Αγίας Παρασκευής πρέπει πρώτα να τελειώσει το ισόγειο», λέει ο κ. Φωκάς.

Το κτίριο της Λεωφ. Αθηνών ήταν η πρώτη μεγάλη κτιριακή επέκταση της ΕΒΕ από την ίδρυσή της, πριν ακόμα ανακοινωθεί η δωρεά του Ιδρύματος Νιάρχου στο Φαληρικό Δέλτα. Ο Αθανάσιος Φωκάς αφιέρωσε χρόνο και κόπο σ’ αυτό το έργο, που όμως έχει κολλήσει, χωρίς δική του ευθύνη. Παρ’ όλα αυτά δεν το βάζει κάτω. Πρόθεσή του είναι να ολοκληρώσει τη μεταφορά και των μηχανημάτων μέχρι τον Οκτώβριο, να γίνουν τα εγκαίνια παρ’ όλο που θα είναι ελλιπή και όταν ολοκληρωθεί ο διαγωνισμός να γίνει και η αποκατάσταση του ισογείου.

Η «Κ» επικοινώνησε και με τη διευθύντρια της ΕΒΕ, Αικατερίνη Κορδούλη, η οποία μας ενημέρωσε αναλυτικά για τα βήματα που έχουν πραγματοποιηθεί μέχρι τώρα στο νέο κτίριο της Λεωφόρου Αθηνών, και ήταν αποκλειστική ευθύνη της Εθνικής Βιβλιοθήκης. «Εχουν τακτοποιηθεί όλα τα ελληνικά περιοδικά, έχουν μεταφερθεί και τοποθετηθεί στο υπόγειο, έχει γίνει έλεγχος και ηλεκτρονικός κατάλογος. Επίσης έχουν μεταφερθεί και τα ξένα περιοδικά και τώρα μεταφέρονται εφημερίδες. Τοποθετούμε κινητά βιβλιοστάσια στο υπόγειο. Για το ισόγειο, επειδή εμείς δεν διαθέτουμε τεχνική υπηρεσία, το αναλαμβάνει η τεχνική υπηρεσία του υπουργείου Παιδείας, στο οποίο υπάγεται η Εθνική Βιβλιοθήκη. Σε ό,τι αφορά τον πρώτο όροφο, εκεί θα στεγαστούν το τμήμα εισαγωγής βιβλίων, το γραφείο βιβλιογραφίας, το τμήμα ISBN και το τμήμα καταλόγων και είναι σχεδόν έτοιμο», λέει η κ. Κορδούλη.

Με όλα αυτά τα δεδομένα, είναι να απορεί κανείς για τις αντιδράσεις που ακούστηκαν το περασμένο διάστημα στη Βουλή, όταν επικυρώθηκε η δωρεά του Ιδρύματος Νιάρχου. Αναρωτιόμαστε αν το έργο και στο Φαληρικό Δέλτα αναλάμβανε αποκλειστικά το ελληνικό δημόσιο, πότε και με ποιον τρόπο θα ολοκληρωνόταν!

via & via

Το βιβλιο των βιβλιων: «Περί βιβλιοθηκών»

Μια συλλογή με αναφορές διάσημων λογοτεχνών στις βιβλιοθήκες

Τι κοινό μπορεί να έχει ο Ανδρέας Εμπειρίκος με τον Ιούλιο Βερν, ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες με τον Ουμπέρτο Εκο και οι τέσσερίς τους με τον Εμμανουήλ Ροΐδη και τον Γουόλτ Ντίσνεϊ;

Ολοι, κάποια στιγμή, όπως και πολλοί άλλοι, έγραψαν με πάθος για τις βιβλιοθήκες, όπως αποδεικνύεται στο βιβλίο με τον τίτλο -τι άλλο: «Περί βιβλιοθηκών» (εκδόσεις «Αγρα»).

«Πρόκειται για μια βιβλιοφιλική και παιγνιώδη ανθολογία. Με κανέναν τρόπο δεν αποζητάμε την πληρότητα. Τα κείμενα που επιλέχτηκαν συνδέονται μεταξύ τους με πολλούς τρόπους και συχνά, άμεσα ή έμμεσα, το ένα παραπέμπει στο άλλο», ξεκαθαρίζει στον πρόλογο ο εκδότης Σταύρος Πετσόπουλος, ο οποίος προφανώς είχε την ιδέα της πρωτότυπης αυτής ανθολόγησης.

Και έτσι από τις πρώτες κιόλας σελίδες βρίσκουμε τις εκλεκτικές συγγένειες, όταν π.χ. διαβάζουμε στο απόσπασμα από τον «Ναυτίλο» του Βερν σε καθαρεύουσα τον διάλογο ανάμεσα στον καθηγητή Αρονάξ και τον πλοίαρχο Νέμο σε μετάφραση του 1894 από τον Αλέξανδρο Σκαλίδα. Οπου αφού ο Αρονάξ περιηγείται στους 12.000 τόμους του ευχαριστεί τον Νέμο «διότι εθέσατε την βιβλιοθήκη ταύτην εις την διάθεσίν μου. Υπάρχουσιν εδώ θησαυροί επιστήμης, και θα επωφεληθώ εξ αυτών». Και ο πλοίαρχος απαντά πως ''Η αίθουσα είναι ωσαύτως και καπνιστήριον''».

* Το παραπάνω απόσπασμα ταιριάζει με την περιγραφή της βιβλιοθήκης του «Μεγάλου Ανατολικού» του Εμπειρίκου, όπου εισέρχεται ο ελβετός ιατροφιλόσοφος Χανς Εντελμαν (αφού κάπνισε ένα πούρο στο κατάστρωμα). Εκεί θα περιηγηθεί τον πλούτο των βιβλίων, αλλά και θα εκπλαγεί ευχάριστα όταν ανακαλύψει ότι «εις το τελευταίον ράφι του τμήματος τούτου της βιβλιοθήκης διέκρινε πολλά εκ των μεγαλυτέρων και πλέον περιφήμων ερωτικών ή ερωτογραφικών έργων, εξ εκείνων που πολύ σπανίως συναντά κανείς εις βιβλιοθήκας προοριζομένας για το ευρύ κοινόν».

* Ο Μπόρχες με τη σειρά του αφήνει τη φαντασία του να οργιάσει περιγράφοντας τη «Βιβλιοθήκη της Βαβέλ», που τη φαντάζεται ως «το σύμπαν από ένα ακαθόριστο και ίσως άπειρο αριθμό εξαγονικών στοών, με τεράστιους αεραγωγούς στη μέση, περιφραγμένους με πολύ χαμηλά κάγκελα. Είκοσι μεγάλα ερμάρια καλύπτουν όλες τις πλευρές. Το ύψος τους, που φτάνει ώς την οροφή, είναι ελάχιστα μεγαλύτερο από το ύψος ενός μέσου βιβλιοθηκαρίου».

* Ο Εκο ξεκινά το περίφημο κείμενό του για την ιδανική βιβλιοθήκη τσιτάροντας τον Μπόρχες και τη «Βιβλιοθήκη της Βαβέλ», αλλά κλείνοντας το μάτι και προς τον Εμπειρίκο όταν φαντάζεται την ιδανική βιβλιοθήκη ως χώρο και για ερωτική συνεύρεση. Περιγράφει τις βιβλιοθήκες που αγαπάει και δίνει τη συνταγή του τέλειου ως προς την ταξινόμηση, τη θέση του ιδρύματος και την κοινωνική συμπεριφορά του, αναρωτιέται δε αν θα μπορέσει ποτέ να γίνει η ουτοπία πραγματικότητα.

* Ανορθόδοξα και με μεγάλες δόσεις σουρεαλισμού, για την τέχνη και τον τρόπο τακτοποίησης των βιβλίων μέσα στο σπίτι, γράφει ο Ζακ Περέ. Φτάνει στο σημείο να εξετάσει και τι άλλο μπορεί να τοποθετηθεί σε μια βιβλιοθήκη, προσθέτοντας στα τετριμμένα (φωτογραφίες κ.λπ.) τα φακελάκια με... αλάτι και πιπέρι που ξέμειναν από κάποιο αεροπορικό ταξίδι.

* Ο Βάλτερ Μπένζαμιν αναφέρεται στους συλλέκτες και με τίτλο «Αποσυσκευάζω τη βιβλιοθήκη μου» ισχυρίζεται πως γι' αυτούς μοίρα έχουν μάλλον τα αντίτυπα παρά τα βιβλία. Αφού «ο γνήσιος συλλέκτης θεωρεί ως αναγέννηση ενός παλαιού βιβλίου την απόκτησή του».

* Ο Ανρί Μεσονίκ βλέπει τη βιβλιοθήκη από μόνη της ως ένα «οπτικό αφήγημα» αλλά και ως «συσσωρευμένο χρόνο». Κι ακόμα ορίζει πως «από τον τρόπο που μπορείς να χάσεις τον εαυτό σου σε μια βιβλιοθήκη, διαισθάνεσαι πως θα τον επανεύρεις».

* Από ένα βιβλίο για τα βιβλία δεν θα μπορούσαν να λείψουν και οι άνθρωποι-βιβλία, όπως τους περιγράφει ο Ρέι Μπράντμπουρι στο «Φαρενάιτ 451». Σ' αυτή ακριβώς τη θερμοκρασία ένα βιβλίο πιάνει φωτιά και καίγεται, όπως ακριβώς συμβαίνει σε μια εφιαλτική μελλοντική κοινωνία, όπου το κράτος τα έχει απαγορεύσει κι έτσι ο μόνος τρόπος για να εξακολουθήσουν να υπάρχουν είναι η αποστήθισή τους.

* Στο «Περί βιβλιοθηκών» γίνεται εξαιρετικό φινάλε με την «Εθνική Βιβλιοθήκη εν έτει 1880» του αρμοδιότερου να μιλήσει γι' αυτήν Εμμανουήλ Ροΐδη. Οντως διατέλεσε έφορός της από το 1880 ώς το 1903, πλουτίζοντάς την κατά 100.000 βιβλία και σώζοντας και συγκεντρώνοντας περί τα 1.500 μεσαιωνικά και άλλα χειρόγραφα.

* Ο τόμος θα κλείσει χαριτωμένα με Γουόλτ Ντίσνεϊ και ένα καρτούν σχετικό με τη βιβλιοθήκη του θείου Σκρουτζ

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΣΙΑΦΚΟΥ

ONLINE ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΑΤΑΛΑΝΤΗΣ

Η Αιάντειος Δημόσια Βιβλιοθήκη Αταλάντης, προσφέρει από 01/07/2009 στο αναγνωστικό κοινό, τη δυνατότητα αναζήτησης μέσω διαδικτύου τους διαθέσιμους τίτλους των βιβλίων και των περιοδικών της μέσω της διεύθυνσης: http://srv-vivl-atalant.fth.sch.gr/

Με θυμα την πνευματικη δημιουργια

ΜΟΝΟΠΩΛΙΑΚΟΣ «ΨΗΦΙΑΚΟΣ» ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ

Σε άγριο μονοπωλιακό ανταγωνισμό, όπως αναμενόταν άλλωστε, εξελίσσεται η απόπειρα της «Google» (σ.σ. από τα ισχυρότερα μονοπώλια του διαδικτύου) να «μαντρώσει» πνευματικά δικαιώματα συγγραφέων και βιβλιοθηκών στις ΗΠΑ, αλλά και σε όλο τον κόσμο, μέσω της δημιουργίας της κερδοσκοπικής «ψηφιακής βιβλιοθήκης» της.

Θυμίζουμε ότι η «συμφωνία» μεταξύ των ενώσεων των Αμερικανών εκδοτών και συγγραφέων και της «Google» κλείστηκε το 2008 μετά από χρόνια δικαστικής διαμάχης, αφού το μονοπώλιο άρχισε να ψηφιοποιεί βιβλία, με εμπορευματικούς σκοπούς φυσικά, με το «έτσι θέλω». Αν και η αρχική αντίδραση των συγγραφέων και των εκδοτών στις ΗΠΑ είχε καταγγελτικά χαρακτηριστικά, ωστόσο διολίσθησε σε μια διαπραγμάτευση για το πόσο, ουσιαστικά, θα πουλήσουν τα έργα τους. Τελικά, το μονοπώλιο θα παρακρατά το 37% από τα έσοδα των πολυποίκιλων εμπορικών χρήσεων του «προϊόντος» και οι δικαιούχοι (συγγραφείς ή εκδότες ή και οι δύο ή συγγενείς) θα μοιράζονται - μέσω ενός μητρώου που θα συσταθεί - το 63%. Τα κέρδη για το μονοπώλιο θα είναι τεράστια από την απεριόριστη εμπορική χρήση: Πώληση συνδρομών σε μεγάλους χρήστες (πανεπιστήμια, εταιρείες κλπ.), πώληση πρόσβασης σε συγκεκριμένα βιβλία, πώληση διαφημιστικού χώρου (με τους δικαιούχους να μην έχουν δικαίωμα αντίρρησης να τοποθετηθεί διαφήμιση στην ψηφιακή «σελίδα») κ.ά.

Φυσικά, τα άλλα μεγάλα μονοπώλια του διαδικτύου δε θα άφηναν τέτοιο κερδοσκοπικό «κελεπούρι». Ετσι χτες ανακοινώθηκε ότι η «Microsoft», η «Yahoo» και η «Amazon» (σ.σ. η τελευταία ασχολείται αποκλειστικά με το βιβλίο στο διαδίκτυο) δημιούργησαν ένα «συνασπισμό» με «σκοπό» να... «συνασπίσει» τις φωνές διαμαρτυρίας ενάντια στην παραπάνω συμφωνία! Βέβαια, αυτό που πραγματικά θέλει αυτή η «λυκοσυμμαχία» είναι να ακυρώσει τη συμφωνία μόνο και μόνο για να απλωθεί η «πίτα» και όχι επειδή ...«θλίβεται» για την εκμετάλλευση της πνευματικής δημιουργίας. Γι' αυτό και η «συμμαχία» θα προσπαθήσει να πείσει το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ ότι η συμφωνία της «Google» με τους εκδότες «υπονομεύει τον ανταγωνισμό στην ψηφιακή αγορά βιβλίων». Ειδικά για την «Amazon» η χασούρα από τη συμφωνία θα είναι μεγάλη, αφού αυτή τη στιγμή είναι ο πρώτος σε πωλήσεις διαδικτυακός «βιβλιοπώλης». Οσο για τη «Microsoft», αυτός είναι ένας καλός τρόπος να ξαναμπεί στο «παιχνίδι», αφού στο παρελθόν είχε εγκαταλείψει ανάλογο σχέδιο ως «μη εμπορικό».

Για την ιστορία να δώσουμε και μια λεπτομέρεια, χαρακτηριστική της κυνικής λειτουργίας των μονοπωλίων: Η «συμμαχία» συνεργάζεται στενά με έναν δικηγόρο της «Σίλικον Βάλεϊ» (το «παρατσούκλι» μιας περιοχής της Καλιφόρνιας όπου έχουν την έδρα τους τα μονοπώλια των ηλεκτρονικών υπολογιστών), τον Γκάρι Ρέμπακ, ο οποίος πρωτοστάτησε στα τέλη της 10ετίας του '90 στη δικαστική διαμάχη της «Microsoft» και του αμερικανικού κράτους ενεργοποιώντας τον «αντι-μονοπωλιακό» νόμο που «εξασφαλίζει» τον «ελεύθερο ανταγωνισμό»...

via

Ετσι θα αποκτησουμε συγχρονη Λυρικη και Βιβλιοθηκη

Το 2015 θα παραδοθεί στο Δημόσιο το «Κέντρο Πολιτισμού» του Ιδρύματος «Σταύρος Νιάρχος» στο Φάληρο. Με την υπογραφή του κορυφαίου Ιταλού αρχιτέκτονα Ρέντσο Πιάνο, θα αποκτήσουμε ολοκαίνουργια Εθνική Λυρική Σκηνή, υπερσύγχρονη Εθνική Βιβλιοθήκη κι ένα πάρκο 170 στρεμμάτων.

Στην ουσία, η Αθήνα θα αποκτήσει ένα κτιριακό σύμπλεγμα υψηλής αρχιτεκτονικής, σαν αυτά που ζηλεύουμε στις πρωτεύουσες του εξωτερικού. Οι κάτοικοι του Φαλήρου και της Καλλιθέας θα αποκτήσουν ένα από τα σημαντικότερα πολιτιστικά πάρκα της Ευρώπης, πραγματικό κοινόχρηστο χώρο πρασίνου, προσβάσιμο και λειτουργικό, ενιαίο με τη θάλασσα.

Ψιλά γράμματα για τους βουλευτές του ΚΚΕ, μερίδα βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και τους συνδικαλιστές καλλιτέχνες της ΠΟΘΑ, του ΣΕΗ, των Σωματείων της Εθνικής Λυρικής Σκηνής κ.ά. που θεωρούν «ψευδεπίγραφη» τη δωρεά του Ιδρύματος «Σταύρος Νιάρχος». Τα δύο κόμματα της Αριστεράς καταψήφισαν στη Βουλή τον νόμο. Ωστόσο η θετική ψήφος της Ν.Δ., του ΠΑΣΟΚ και του ΛΑΟΣ επικύρωσε στις 23 Ιουλίου τη σύμβαση μεταξύ του Ιδρύματος «Σταύρος Νιάρχος» και του ελληνικού Δημοσίου.

Τι προβλέπει αυτή η «αμαρτωλή», όπως πολλοί τη δαιμονοποίησαν, σύμβαση της δωρεάς των 450 εκατομμυρίων ευρώ;

Το Ιδρυμα «Σταύρος Νιάρχος» εξασφαλίζει την απρόσκοπτη λειτουργία και βιωσιμότητα του Κέντρου Πολιτισμού για τα επόμενα 100 χρόνια. Δεσμεύει την Πολιτεία να εκπληρώνει στο ακέραιο τις υποχρεώσεις της, παρέχοντας «επαρκή χρηματοδότηση προκειμένου να εξασφαλιστεί η λειτουργία της Εθνικής Βιβλιοθήκης και της Εθνικής Λυρικής Σκηνής». Φρόντισε να συμπεριλάβει ακόμη και κίνητρα (φοροαπαλλαγές) για τους υποψήφιους χορηγούς των δύο ιδρυμάτων. Με λίγα λόγια, το Ιδρυμα «Σταύρος Νιάρχος» εγγυάται με τον πλέον αποτελεσματικό τρόπο ότι όταν το Κέντρο Πολιτισμού στο Φάληρο «περιέλθει στην αποκλειστική κυριότητα του ελληνικού Δημοσίου, το οποίο, ως μόνος ιδιοκτήτης του, θα έχει τον αποκλειστικό έλεγχο της διαχείρισης των λειτουργιών και των οικονομικών του χωρίς περαιτέρω αρωγή από το Ιδρυμα», όλα θα δουλεύουν ρολόι. Στην Ελλάδα ζούμε και γνωρίζουμε από πρώτο χέρι πόσο εύκολα το ελληνικό Δημόσιο εγκαταλείπει -αν δεν απαξιώνει- τους θεσμούς του.

Περισσότερες από έξι δεκαετίες η Εθνική Λυρική Σκηνή δεν έχει ούτε κεραμίδι πάνω από το κεφάλι της. Ενώ η Εθνική Βιβλιοθήκη εξακολουθεί να είναι ακέφαλη, χωρίς διευθυντή, από το 2004, λειτουργώντας με το 1/3 του αναγκαίου προσωπικού της. Αυτά δυστυχώς είναι τα δεδομένα...

Η έκταση 200 στρεμμάτων του παλαιού ιπποδρόμου στο Δέλτα Φαλήρου όπου το κοινωφελές Ιδρυμα «Σταύρος Νιάρχος» θα κατασκευάσει την Εθνική Βιβλιοθήκη, την Εθνική Λυρική Σκηνή και το εκπαιδευτικό-πολιτιστικό πάρκοΗ σύμβαση υποχρεώνει την Εθνική Βιβλιοθήκη και την Εθνική Λυρική Σκηνή να «επεξεργαστούν και να υποβάλουν στον αρμόδιο υπουργό, το αργότερο μέχρι την ολοκλήρωση του έργου, σχέδιο νομοθετικής ρύθμισης, που θα περιλαμβάνει τις βασικές αρχές στελέχωσης και λειτουργίας του κάθε φορέα». Δεν πρέπει να εκσυγχρονιστούν πριν μετακομίσουν στο Φάληρο; Το Ιδρυμα, σύμφωνα με πληροφορίες, πριν συντάξει τη σύμβαση, διενήργησε «συνεντεύξεις» σε ΕΛΣ και Βιβλιοθήκη αποκομίζοντας τις απαιτούμενες πληροφορίες για τη λειτουργία τους.

Πώς θα διοικείται

Ιδρύεται Οργανισμός με τη νομική μορφή της ανώνυμης εταιρείας ειδικού σκοπού και την επωνυμία «Κέντρο Πολιτισμού - Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος». Ευθύνη του είναι η μελέτη, η κατασκευή, ο εξοπλισμός, η επίβλεψη, η οργάνωση, η φύλαξη, η συντήρηση και λειτουργία και η εν γένει αξιοποίηση και διαχείριση του Κέντρου Πολιτισμού και ιδίως του πάρκου, προκειμένου να διατηρείται πάντα σε άριστη κατάσταση.

Οταν το Κέντρο Πολιτισμού παραδοθεί στο Δημόσιο, ο Οργανισμός θα εκτελεί τις απαραίτητες εργασίες για την πρόληψη ζημιών, θα επισκευάζει και θα αποκαθιστά τη λειτουργία του εξοπλισμού. Θα είναι υπεύθυνος για την καθαριότητα, την ασφάλεια και τη φύλαξη των χώρων. Οι δαπάνες της συντήρησης, επισκευής και αντικατάστασης του εξοπλισμού βαραίνουν αποκλειστικά τη Βιβλιοθήκη (εκτιμώνται στα 11.500.000 ευρώ ετησίως) και τη Λυρική Σκηνή (13.000.000) για τους χώρους που διαχειρίζονται. Μπορεί να φαίνονται πολλά τα χρήματα, αλλά και σήμερα το 70% της κρατικής επιχορήγησης της Λυρικής πηγαίνει στις ανελαστικές της δαπάνες. Και μόνο τα ενοίκιά της ξεπερνούν τα 3 εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο. Ο Οργανισμός θα εκμεταλλεύεται τα εστιατόρια, τα κυλικεία και όλους τους κοινόχρηστους χώρους καθώς και το πάρκινγκ.

Θα διοικείται από Δ.Σ. αποτελούμενο από τρεις μέχρι επτά συμβούλους. Ειδικότερα, από τον πρόεδρο, τυχόν αντιπρόεδρο, διευθύνοντα σύμβουλο και τα μέλη, τα οποία θα εκλέγονται από τη Γενική Συνέλευση των μετόχων με 3ετή θητεία. Κατά την περίοδο υλοποίησης του Κ.Π. τα μέλη του Δ.Σ. ορίζονται αποκλειστικά από το Ιδρυμα. Από τη στιγμή που θα το αναλάβει το ελληνικό Δημόσιο, θα τα διορίζει εκείνο. Υποχρεούται να διορίζει καθ'υπόδειξιν της Εθνικής Βιβλιοθήκης και της Εθνικής Λυρικής Σκηνής έως τρία μέλη. Ο πρόεδρος και ο διευθύνων σύμβουλος πρέπει να έχουν τουλάχιστον 5ετή εμπειρία σε θέση σημαντικής ευθύνης και απαιτήσεων στον δημόσιο ή ιδιωτικό τομέα. Ο Οργανισμός θα εποπτεύεται από τον υπουργό Οικονομίας και Οικονομικών. Θα παραδοθεί στο ελληνικό Δημόσιο με μετοχικό κεφάλαιο ύψους 1 εκατ. ευρώ.

Αξιοκρατικά κριτήρια

Το ελληνικό Δημόσιο, η ΕΛΣ και η Εθνική Βιβλιοθήκη δεσμεύονται ότι, από τη στιγμή που θα παραλάβουν το Κέντρο, θα επιλέγουν τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του Οργανισμού, της ΕΛΣ και της Βιβλιοθήκης με «αποκλειστικά αξιοκρατικά κριτήρια» ενώ η εθνικότητα των υποψηφίων δεν θα συνιστά περιορισμό.

Το Κέντρο Πολιτισμού στο σύνολό του θα φέρει εις το διηνεκές την ονομασία «Κέντρο Πολιτισμού - Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος» (και στα αγγλικά «Stavros Niarchos Foundation Cultural Center»). Η Λυρική και η Βιβλιοθήκη παραμένουν ως έχουν, με την υποχρέωση να ονομάσουν την κεντρική σκηνή η πρώτη και την κεντρική αίθουσα ανάγνωσης η δεύτερη σε «Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος».

Τι αλλάζει οικονομικά

Ο Οργανισμός θα χρηματοδοτείται (από το έτος 2015) από τον κρατικό προϋπολογισμό με 4 εκατομμύρια ευρώ (το ποσό θα εξαρτηθεί από το ύψος και των άλλων εσόδων του Οργανισμού). Η σύμβαση προβλέπει αύξηση της επιχορήγησης για την Εθνική Λυρική Σκηνή κατά 5 εκατομμύρια ευρώ και για την Εθνική Βιβλιοθήκη (γενναία) αύξηση κατά 10 εκατομμύρια ευρώ. Στοιχείο που δεν διαβάσαμε στην οργισμένη ανακοίνωση των εργαζομένων στην ΕΛΣ.

Της ΦΩΤΕΙΝΗΣ ΜΠΑΡΚΑ

Στην Κολωνια η δευτερη μεγαλυτερη βιβλιοθηκη τεχνης

Με τη συνένωση του Wallraf–Richartz και του μουσείου Εφαρμοσμένων Τεχνών συγκεντρώθηκαν 402.000 τόμοι βιβλίων και περιοδικών

Οι αριθμοί είναι πραγματικά εντυπωσιακοί. Η Κολωνία, η τέταρτη σε μέγεθος γερμανική πόλη, φιλοξενεί τη δεύτερη σε μέγεθος βιβλιοθήκη τέχνης στο κόσμο (Kunst–und Museumsbibliothek) με 402.000 τόμους βιβλίων και αντιτύπων περιοδικών. Την ακολουθούν η βιβλιοθήκη του κέντρου Pompidou στο Παρίσι με 350.000 και το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στη Νέα Υόρκη με περίπου 300.000. Τη βιβλιοθήκη τέχνης του δήμου της Κολωνίας ξεπερνάει μόνο το Ινστιτούτο Ερευνών Getty στο Λος Αντζελες, με τον πραγματικά εντυπωσιακό αριθμό των 900.000 αντιτύπων.

Η βιβλιοθήκη ιδρύθηκε το 1950 μετά τη συνένωση δύο σημαντικών βιβλιοθηκών που είχαν καταστραφεί στον πόλεμο: του μουσείου Wallraf– Richartz και του μουσείου Εφαρμοσμένων Τεχνών.

Και τα δύο μουσεία μετά τον πόλεμο απέκτησαν νέα κτίρια. Διέθεταν βιβλιοθήκες τέχνης, οι οποίες δεν ήταν ανοιχτές στο κοινό και η ιδιαιτερότητα της πόλης της Κολωνίας απαιτούσε τη δημιουργία μιας ανοιχτής στο κοινό βιβλιοθήκης τέχνης, η οποία παράλληλα θα λειτουργούσε και ως κέντρο καταγραφής της καλλιτεχνικής πραγματικότητας της πόλης.

Ποια ήταν η ιδιαιτερότητα της πόλης; Τα σημαντικά μουσεία που διέθετε και τις συλλογές τους, με πρώτο και καλύτερο το μουσείο Ludwig, καθώς και τον μεγάλο αριθμό γκαλερί και καλλιτεχνών που δραστηριοποιούνταν στην ευρύτερη περιοχή. Η Κολωνία τις δεκαετίες του ’70 και του ’80 ήταν ίσως το σημαντικότερο κέντρο τέχνης της Γερμανίας, δεδομένου επιπλέον ότι και οι περισσότεροι συλλέκτες μένουν στο κρατίδιο της Βόρειας Ρηνανίας - Βεστφαλίας. Εκτός αυτού στην πόλη ή γύρω από αυτή είχαν τα εργαστήρια τους ζωγράφοι όπως ο Γκέρχαρντ Ρίχτερ ή ο Σίγκμαρ Πόλκε και λειτουργούσαν γκαλερί όπως του Μίχαελ Βέρνερ, ο οποίος με τις επιλογές του και την ανάδειξη των λεγόμενων «άγριων» (Ιμεντορφ, Μπάζελιτς κ.ά.) σημάδεψε τη σύγχρονη εικαστική πορεία της Γερμανίας.

Προϋπολογισμός

Ολοι αυτοί οι λόγοι επέβαλαν τη δημιουργία της δημοτικής βιβλιοθήκης τέχνης, η οποία είναι προσβάσιμη τόσο στο κοινό όσο και στους επιστήμονες. Η δρ Ελκε Πούρπους, διευθύντρια της βιβλιοθήκης, μιλώντας στην «Κ» δήλωσε ιδιαίτερα υπερήφανη, διότι σε αυτούς τους δύσκολους οικονομικά καιρούς, η βιβλιοθήκη μπορεί όχι μόνο να συνεχίζει το έργο της αλλά και να εκπαιδεύει έντεκα μαθητευόμενους. Για τον προϋπολογισμό που διαθέτει, δεν θέλησε να δώσει συγκεκριμένα στοιχεία. Αρκέστηκαμε και εμείς στο γεγονός ότι παραμένει στάσιμος εδώ και μερικά χρόνια. Χρηματοδοτείται πάντως, εκτός από το δήμο, και από το Γερμανικό Ιδρυμα Ερευνών, ενώ μέσω διαφόρων προγραμμάτων στηρίζεται και από τα μουσεία της πόλης.

Τι ακριβώς διαθέτει όμως η βιβλιοθήκη; Οι 35 εργαζόμενοι συγκεντρώνουν βιβλία, περιοδικά, φωτογραφίες και φακέλους που αφορούν καλλιτέχνες. Από τα 402.000 αντίτυπα τα περίπου 6.500 είναι περιοδικά, ενώ η βιβλιοθήκη είναι συνδρομήτρια σε περίπου 800 περιοδικά σήμερα. Η συλλογή της επικεντρώνεται κυρίως στην τέχνη του 20ού και 21ου αιώνα, στη φωτογραφία και στο φιλμ, καθώς και στην τέχνη των Κάτω Χωρών.

Για ερευνητές

Σύμφωνα με έρευνα του Γερμανικού Ινστιτούτου Μελέτων, περίπου το 45% του υλικού που διαθέτει η βιβλιοθήκη είναι μοναδικά αντίτυπα στη Γερμανία. Ενας πραγματικός θησαυρός, δηλαδή, για το κοινό αλλά κυρίως για τους ερευνητές. Ενας από τους λόγους που η βιβλιοθήκη μπορεί να αυξάνει τον πλούτο της κατά 8.000 μέχρι 10.000 αντίτυπα το χρόνο, είναι το πρόγραμμα ανταλλαγών που διαθέτει με τα τέσσερα σημαντικότερα μουσεία της πόλης καθώς και με 1.000 άλλους θεσμούς σε ολόκληρο τον κόσμο.

Σε ερώτησή μας στην κυρία Πούρπους εάν συνεργάζεται με ελληνικά μουσεία ή άλλους οργανισμούς, μας δήλωσε πως αυθόρμητα δεν μπορεί να θυμηθεί κάτι τέτοιο, αλλά θα την ενδιέφερε πολύ μια συνεργασία ανταλλαγής εάν υπήρχε η δυνατότητα.

Πρόσβαση στο υλικό της βιβλιοθήκης επιτρέπεται να έχει όποιος το επιθυμεί, ακόμα και εάν δεν είναι δημότης της πόλης. Στα δύο κύρια αναγνωστήρια της βιβλιοθήκης, τα οποία βρίσκονται στην καρδιά της πόλης, στο μουσείο Ludwig και στο μουσείο Εφαρμοσμένων Τεχνών, μπορεί κανείς να ψάξει ανενόχλητος ό,τι τον ενδιαφέρει και να το φωτοτυπήσει ή ακόμα και να το φωτογραφίσει μια και γι’ αυτόν το λόγο διατίθεται ειδική ψηφιακή φωτογραφική μηχανή. Η βιβλιοθήκη δεν είναι όμως δανειστική. Διαθέτει πάντως μια πολύ ενημερωμένη ηλεκτρονική βιβλιοθήκη, στην οποία και πάλι οποιοσδήποτε ενδιαφέρεται μπορεί να έχει πρόσβαση.

Η κυρία Πόρπους, χαμογελώντας και με μεγάλη υπερηφάνεια, εφιστά την προσοχή μας στο φωτογραφικό αρχείο της βιβλιοθήκης και στο αλφαβητικό αρχείο των καλλιτεχνών, ο αριθμός των οποίων φθάνει τις 36.000. Ο φάκελος των καλλιτεχνών περιλαμβάνει φωτογραφίες των έργων τους, αλλά και καταλόγους, προσκλήσεις, άρθρα σε εφημερίδες και περιοδικά.

Από το 1950 έως το 1980 η βιβλιοθήκη είχε δώσει εντολή σε μια εταιρεία, η οποία ασχολείται με το να παρακολουθεί και να αρχειοθετεί συστηματικά άρθρα που αφορούν την τέχνη, να συγκεντρώσει υλικό από 30 γερμανόφωνες εφημερίδες στη Γερμανία και στο εξωτερικό. Με τον τρόπο αυτό συνελέγησαν γύρω στα 184.000 άρθρα.

Αρχεία φιλμ

Ιδιαίτερα σημαντικό πάντως είναι και το τμήμα της φωτογραφίας και συγκεκριμένα το αρχείο Rheinische Bildarchiv. Πρόκειται για ένα από τα τέσσερα μεγαλύτερα δημόσια αρχεία για φιλμ και φωτογραφία στη Γερμανία, το οποίο αφορά τη συγκέντρωση υλικού από το χώρο των εικαστικών και της αρχιτεκτονικής. Τα δύο τρίτα του υλικού που διαθέτει –750.000 αρνητικά– αφορούν τη φωτογράφιση έργων τέχνης και εντολείς των φωτογραφίσεων αυτών είναι κυρίως τα μουσεία της Κολωνίας. Παράλληλα, βέβαια, η βιβλιοθήκη τέχνης της Κολωνίας παρακολουθεί την κίνηση στις γκαλερί αλλά και στις διεθνείς εκθέσεις που γίνονται στην πόλη, όπως για παράδειγμα στην Art Cologne.

Πρόκειται πράγματι για μια γιγαντιαία προσπάθεια συγκέντρωσης υλικού από το χώρο της τέχνης. Και αυτό που ίσως είναι ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι τι μπορεί να επιτύχει με συστηματική δουλειά και υποστήριξη μια πόλη περίπου ενός εκατομμυρίου κατοίκων όπως είναι η Κολωνία.

Tης Μαριας Ρηγουτσου

Richard Matthew Stallman: “Copyright vs Community”

Ο Richard Matthew Stallman είναι προγραμματιστής και ακτιβιστής του ελεύθερου λογισμικού, γνωστός για την ενασχόλησή του με το GNU project και το Free Software Movement. Έχει γράψει πολλά δοκίμια και έχει δώσει ομιλίες σε πολλά μέρη του κόσμου.

Στο παρακάτω βίντεο αξίζει τον κόπο να παρακολουθήσουμε την ομιλία του με τίτλο “Δικαιώματα Αντιγραφής εναντίον Κοινωνίας” σε Σουηδικό πανεπιστήμιο τον Μάιο του 2007. Αναλύει και επεκτείνεται σε έννοιες πολύ γνωστές μας μεν, αλλά πολλές φορές μπερδεμένες και με δυσδιάκριτες λειτουργίες: Ελεύθερο λογισμικό, OpenSource, η επιβολή του Copyright και ποιοί ωφελούνται ουσιαστικά απ’ αυτό, e-books, DMR, ελεύθερη διακίνηση και sharing κλπ.

Απαντηση σε δημοσιευμα του κ. Γ. Γιαννακοπουλου απο την Προεδρο του Γενικου Συμβουλιου Βιβλιοθηκων

Απάντηση  σε δημοσίευμα του κ. Γ. Γιαννακόπουλου

Αν. Καθηγητή και Προϊσταμένου του Τμήματος Βιβλιοθηκονομίας και Συστημάτων Πληροφόρησης του ΤΕΙ Αθήνας

Πληροφορήθηκα από γνωστό blog το αρνητικό για το Γενικό Συμβούλιο Βιβλιοθηκών, Γενικών Αρχείων του Κράτους και Εκπαιδευτικής Ραδιοτηλεόρασης περιεχόμενο του δημοσιεύματός σας σχετικά με τη στάση του απέναντι στο πρόβλημα των Ακαδημαϊκών Βιβλιοθηκών, την Επιτροπή Αξιολόγησης των εισηγήσεων για το Προσυνέδριο της IFLA στην Αθήνα, τις συνεργασίες του Συμβουλίου και το έργο του.

Παραβλέποντας τον ειρωνικό τόνο του σχολίου σας, που ασφαλώς δεν προσιδιάζει σε επιστημονικό επίπεδο, θεωρώ υποχρέωσή μου να απαντήσω στα συγκεκριμένα θέματα, που παραθέσατε βεβαίως όλως ατεκμηρίωτα, διότι στο κείμενό σας περιλαμβάνονται ανακριβή στοιχεία, που κυκλοφορούν στο Διαδίκτυο και συμπαρασύρουν ακόμη και καλοπροαίρετους σχολιαστές.

Σχετικά με το θέμα της μη χρηματοδότησης από την  Ευρωπαϊκή Ένωση των Ακαδημαϊκών  Βιβλιοθηκών, σας γνωρίζω ότι ευθύς ως το πληροφορήθηκα από δημοσίευμα της ΕΕΒΕΠ στις 21 Μαρτίου 2008, συνέταξα ως όφειλα, ενημερωτικό έγγραφο στις 28 Μαρτίου 2008 προς τον Υπουργό Παιδείας για το σοβαρό έργο που επιτελούν οι Ακαδημαϊκές Βιβλιοθήκες, τις δυσάρεστες συνέπειες για τις ίδιες τις βιβλιοθήκες, την έρευνα και την επιστήμη, που προκαλεί η διακοπή της χρηματοδότησής τους, και την ανάγκη να συνεχισθεί η ομαλή λειτουργία τους.

Στις 31 Μαρτίου 2008 ήρθε στο Γραφείο μου για  το ίδιο θέμα αντιπροσωπεία της ΕΕΒΕΠ  από τις κυρίες Χ. Κυριακοπούλου, Αν. Κατσιρίκου και Μ. Αλεξανδράκη, τις οποίες ενημέρωσα για τις δικές μου ενέργειες προς την ιεραρχία του ΥΠΕΠΘ με βάση το ενημερωτικό έγγραφό μου.

Στις 11-4-2008 έφερα  προς συζήτηση το θέμα αυτό στο Γενικό Συμβούλιο, που πήρε ομόφωνα θέσεις υπέρ της συνέχισης της λειτουργίας  των βιβλιοθηκών.

Έκτοτε πολλές φορές ενήργησα υπέρ των Ακαδημαϊκών  Βιβλιοθηκών και πρόσφατα στην ημερίδα  του ΕΚΕΒΙ και της ΕΕΒΕΠ  στη Διεθνή Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης, στις 29 Μαΐου 2009, για την Παγκόσμια Ημέρα Βιβλιοθηκών, μετέφερα στους συνέδρους τη θετική στάση της ιεραρχίας του ΥΠΕΠΘ και τις ενέργειές της προς την Επιτροπή της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Σχετικά με τη συγκρότηση της Επιτροπής Αξιολόγησης  του Προσυνεδρίου, αυτό αποτελεί αποκλειστική αρμοδιότητα της IFLA και έχουν δημοσιευθεί τα ονόματά των μελών της στην “Call for Papers”, που σας έχει σταλεί. Η φιλοξενούσα χώρα έχει δύο εκπροσώπους στην εν λόγω Επιτροπή, εκ των οποίων η κα Αράχωβα είχε συμπληρωθεί από το επιτελείο της IFLA, καθόσον αποτελεί από ετών αξιόμαχο μέλος του Management and Marketing Section.

Ως προς το Γενικό Συμβούλιο Βιβλιοθηκών, Γενικών  Αρχείων του Κράτους και Εκπαιδευτικής Ραδιοτηλεόρασης, αυτό εκτελεί αθόρυβα το έργο του και οσάκις χρειάσθηκε να συστήσει Επιτροπές, αυτές συγκροτήθηκαν από διακεκριμένες στο αντικείμενό τους προσωπικότητες, ενώ στις ενημερωτικές εκδηλώσεις του  είχαν προσκληθεί και τα τρία τμήματα Βιβλιοθηκονομίας και όλες οι βιβλιοθήκες της χώρας.

Όσο για το έργο της τελευταίας πενταετίας της  Ειδικής Γραμματείας αρχικά και του Γενικού Συμβουλίου Βιβλιοθηκών, Γενικών Αρχείων του Κράτους και Εκπαιδευτικής Ραδιοτηλεόρασης στη συνέχεια ώς σήμερα, θα παραθέσω επιγραμματικά βασικά αναπτυξιακά στοιχεία, που έδωσαν δυνατή ώθηση στον εκσυγχρονισμό τους, όπως είναι:

• Η αύξηση του μόνιμου και Ιδιωτικού Δικαίου Αορίστου Χρόνου προσωπικού των Δημόσιων Βιβλιοθηκών στο διπλάσιο σχεδόν, από 162 υπαλλήλους σε 313 και των Γενικών Αρχείων του Κράτους στο τριπλάσιο, από 67 υπαλλήλους σε 209. Επίσης, προσλήφθηκε για τους ίδιους φορείς βοηθητικό και όχι μόνο προσωπικό 569 ατόμων, μέσω Stage.
• Η υλοποίηση κοινοτικών και άλλων αναπτυξιακών προγραμμάτων, της τάξεως των 35.000.000 € (ενώ πρόσφατα εγκρίθηκαν από το ΕΣΠΑ και άλλα 10.340.000 € για τη λειτουργία των Κινητών Βιβλιοθηκών), καθώς και η πραγματοποίηση ευρείας έκτασης ενιαίων δράσεων των βιβλιοθηκών και των αρχειακών υπηρεσιών για τον εκσυγχρονισμό τους, όπως π.χ. είναι η ψηφιοποίηση τεράστιου όγκου βιβλιακού και αρχειακού υλικού στις Βιβλιοθήκες και τα Αρχεία (25.000.000 σελίδες περίπου), που συνιστά ένα από τα μεγαλύτερα έργα ψηφιοποίησης αυτού του είδους υλικού στη χώρα μας. Και για να μην τα ισοπεδώνουμε όλα, αξίζει να σημειωθεί ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή σε Ανακοίνωσή της (com (2008) 513/11-8-2008) σχετικά με την εξέλιξη των «Ψηφιακών Βιβλιοθηκών» από το 2005 έως το σημερινό πρόγραμμα για την Ευρωπαϊκή Ψηφιακή Βιβλιοθήκη παρουσιάζει τη χώρα μας ως παράδειγμα κράτους μέλους που προωθεί ενεργά τη διαδικασία ψηφιοποίησης του πολιτιστικού αποθέματος.
• Η επιμόρφωση του προσωπικού των Δημόσιων βιβλιοθηκών και των Γενικών Αρχείων του Κράτους, σε στενή συνεργασία με το Ινστιτούτο Επιμόρφωσης του ΕΚΔΔΑ, με την πραγματοποίηση 82 σεμιναρίων για το μεγαλύτερο μέρος του προσωπικού των φορέων αυτών και τη συμμετοχή σε 2 ή 3 ή και περισσότερα σεμινάρια κάθε υπαλλήλου. Τέτοιας έκτασης σεμινάρια για τις Βιβλιοθήκες και τα Αρχεία για πρώτη φορά πραγματοποιήθηκαν στον τόπο μας.
• Η ένταξη στο Πρόγραμμα Δημόσιων Επενδύσεων μεγάλου αριθμού κτηριακών έργων (14), που είναι σε εξέλιξη, και η επίλυση του κτηριακού προβλήματος της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος με την αγορά κτηρίου 3.500 τ.μ. και την ανέγερση και τον εξοπλισμό νέου κτηρίου της ΕΒΕ με τη χορηγία του Ιδρύματος «Σταύρος Σ. Νιάρχος».

Για περισσότερα  στοιχεία σας παραπέμπω στην εισήγησή μου στο 6^ο Διεθνές Συνέδριο της Οργανωτικής Επιτροπής Ενίσχυσης Βιβλιοθηκών, για «Πολιτικές Βιβλιοθηκών από άποψη τοπική, περιφερειακή και εθνική», που είναι αναρτημένη στο Διαδίκτυο στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://www.goethe.de/Ins/gr/lp/prj/syn/aca/prog/elindex.htm

Αφήνω στην κρίση σας τη σύγκριση του ανωτέρω έργου με το έργο των προγενέστερων χρόνων. Αξίζει όμως να επισημανθεί η σημαντική υποτίμηση εκ μέρους σας του μεγαλύτερου παγκόσμια θεσμού των βιβλιοθηκών, που είναι η IFLA, καθ’ ον χρόνο μάλιστα έχουμε την τιμή να φιλοξενούμε για πρώτη φορά Προσυνέδριό της στη χώρα μας.

Δρ. Ευγενία Κεφαλληναίου

Πρόεδρος  του Γενικού Συμβουλίου Βιβλιοθηκών, Γενικών  Αρχείων του Κράτους  και Εκπαιδευτικής Ραδιοτηλεόρασης στο Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων

Σχετικές συνδέσεις: Η IFLA ΚΑΙ Η ΤΥΦΛΑ

Το Τελικο Προγραμμα του Προσυνεδριου της IFLA (19-21/8)

Περισσότερα εδώ: http://www.ypepth.gr/iflagr/

Εκδηλωση-παρουσιαση βιβλιου απο τη Δημοσια Βιβλιοθηκη Λευκαδας (22/8)

Η Δημόσια Βιβλιοθήκη Λευκάδας  διοργανώνει εκδήλωση-παρουσίαση  του βιβλίου  «Υπαινιγμοί» - Τιμητικό αφιέρωμα στον ποιητή Κώστα Μαμαλούκα (1954-2006), το  Σάββατο 22 Αυγούστου 2009, ώρα 7.30 μ.μ. στον  κήπο της Βιβλιοθήκης

Ομιλητές:

• Μαρία Ρούσσου, Προϊστ. Δημόσιας Βιβλιοθήκης
• Δημήτρης Μαμαλούκας, συγγραφέας
• Λιλή Καραβία, Αρχιτέκτων Μηχανικός
• Σπύρος Βρεττός, συγγραφέας, δ/φ

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΑΝΟΙΚΤΗΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΟ ΚΕΦΑΛΛΗΝΩΝ & ΙΘΑΚΗΣΙΩΝ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ & ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ

Ο Σύλλογος Κεφαλλήνων & Ιθακησίων Αιγιαλείας & Καλαβρύτων είναι ένας ιστορικός  Σύλλογος που από το 1955 δραστηριοποιείται  στην περιοχή της Αιγιάλειας και τα Καλάβρυτα, και καταβάλει καθημερινά μεγάλες προσπάθειες για τη διατήρηση και τη διάδοση του Κεφαλονίτικου και του Επτανησιακού Πολιτισμού, καθώς και μέσω της ορχήστρας του Συλλόγου την «ΜΟΥΣΙΚΗ ΟΔΥΣΣΕΙΑ» και τη ΧΟΡΩΔΙΑ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ που έχουν επιδείξει αξιόλογο έργο όλα αυτά τα χρόνια.

Ο Σύλλογος κάνοντας ένα βήμα περισσότερο  ιδρύει ΑΝΟΙΚΤΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ, με στόχο τη δια βίου εκπαίδευση, και προσκαλεί όποιον επιθυμεί να συνδράμει στη δημιουργία της με διάθεση βιβλίων για τον εμπλουτισμό της.

ΝΕΟ INTERNET ΚΑΙ Η "ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΟΥ ΑΜΒΟΥΡΓΟΥ"

Τη στιγμή που η Επίτροπος Viviane Reding παρουσίαζε τη στρατηγική της για μια ψηφιακή Ευρώπη, κατά τη διάρκεια του Συμβουλίου της Λισσαβόνας και καθώς οι διαβουλεύσεις της ευρωπαϊκής Επιτροπής με θέμα την "έκθεση για τo περιεχόμενο στο Ιντερνετ" ήταν στο τέλος, ανώτερα στελέχη του κόσμου των εκδόσεων παρουσίασαν στην Επίτροπο της κοινωνίας των πληροφοριών, Viviane Reding και στον Επίτροπο της εσωτερικής αγοράς Charlie McCreevy, τη "Διακήρυξη του Αμβούργου" που αναφέρεται στα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας στον ψηφιακό κόσμο, σε μία προσπάθεια να εξασφαλιστεί ότι οι ευκαιρίες για έναν διαφορετικό, ελεύθερο τύπο και για μια ποιοτική δημοσιογραφία θα τονωθούν στο ιντερνετικό μέλλον.

Αυτή ήταν η πρώτη φορά που γνωστοποιήθηκε η ύπαρξη της διακήρυξης. Νωρίτερα, στις 26η Ιουνίου σε συνεδρίαση στο Βερολίνο υψηλόβαθμα στελέχη του χώρου της ειδησεογραφίας από το EPC και από την Παγκόσμια Ένωση εφημερίδων υπέγραψαν τη "Διακήρυξη του Αμβούργου", με την οποία απαιτούν να γίνουν σεβαστά τα πνευματικά δικαιώματα στο Internet. Ακολούθησε πληθώρα υπογραφών σε παγκόσμιο επίπεδο.

Η Διακήρυξη του Αμβούργου σχετικά με τα δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας

Το Διαδίκτυο προσφέρει τις απέραντες ευκαιρίες στην επαγγελματική δημοσιογραφία - αλλά μόνο εάν η βάση για κερδοφορία παραμένει ασφαλής σε όλα τα ψηφιακά δίκτυα διανομής. Αυτό δεν συμβαίνει σήμερα.

Πολυάριθμοι πάροχοι περιεχομένου χρησιμοποιούν την εργασία των συντακτών, των εκδοτών και των εκφωνητών χωρίς πληρωμή. Μακροπρόθεσμα, αυτό απειλεί την παραγωγή υψηλής ποιότητας περιεχομένου και την ύπαρξη της ανεξάρτητης δημοσιογραφίας. Για αυτόν τον λόγο, προτείνουμε έντονα ότι χρειάζονται επείγουσες βελτιώσεις στην προστασία της πνευματικής ιδιοκτησίας στο διαδίκτυο.

Η καθολική πρόσβαση στους ιστοχώρους δεν σημαίνει απαραιτήτως και δωρεάν πρόσβαση. Διαφωνούμε με εκείνους που υποστηρίζουν ότι η ελευθερία στην πληροφόρηση καθιερώνεται μόνο όταν όλα είναι διαθέσιμα χωρίς κόστος. Η καθολική πρόσβαση στις υπηρεσίες μας πρέπει να είναι διαθέσιμη, αλλά για το μέλλον εμείς δεν επιθυμούμε πλέον να αναγκαζόμαστε να χαρίζουμε τα πνευματικά μας δικαιώματα, χωρίς ρητή έγκριση.

Επομένως χαιρετίζουμε την αυξανόμενη τάση των ομοσπονδιακών και των κρατικών κυβερνήσεων σε όλο τον κόσμο να συνεχίζουν να υποστηρίζουν την προστασία των δικαιωμάτων των συντακτών, των εκδοτών και των εκφωνητών στο διαδίκτυο.

Δεν θα έπρεπε να υπάρχει κανένα μέρος στο Διαδίκτυο που να μην ισχύουν οι νόμοι. Οι νομοθέτες και οι κυβερνήσεις στο εθνικό και διεθνές επίπεδο πρέπει να προστατεύσουν αποτελεσματικότερα την πνευματική δημιουργία που χρησιμοποιείται από τους συντάκτες, τους εκδότες και τους εκφωνητές. Η αναρμόδια χρήση της πνευματικής ιδιοκτησίας πρέπει να παραμείνει απαγορευμένη ανεξάρτητα από το μέσο διανομής. Τελικά, η θεμελιώδης αρχή ότι καμία δημοκρατία δεν μπορεί να αναπτυχτεί χωρίς ανεξάρτητη δημοσιογραφία πρέπει επίσης να ισχύσει για το World Wide Web.

Βερολίνο, 26 Ιουνίου 2009.

via

Ετοιμη η πρωτη πλαστική οθονη αναγνωσης

ηΘεωρείται ιδανική για το διάβασμα περιοδικών και εφημερίδων, έχει μέγεθος Α4 και όλες οι λειτουργίες γίνονται μέσω της αφής

ΛΟΝΔΙΝΟ. Επανάσταση στον χώρο των ηλεκτρονικών συσκευών ανάγνωσης φέρνει η δημιουργία της πρώτης πλαστικής ηλεκτρονικής οθόνης. Πρόκειται για μια πρωτοποριακή οθόνη που ανέπτυξαν ερευνητές του Πανεπιστημίου Κέιμπριτζ για λογαριασμό της εταιρείας Ρlastic Logic, η οποία δραστηριοποιείται στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ. Ως σήμερα έχουν κατασκευαστεί μια σειρά συσκευές ανάγνωσης (κυρίως βιβλίων) οι οποίες μοιάζουν περισσότερο με μικρούς φορητούς υπολογιστές και δεν έχουν καταφέρει ακόμη να κεντρίσουν μαζικά το ενδιαφέρον του καταναλωτικού κοινού.

Επίσης διάφορες ερευνητικές ομάδες σε όλον τον κόσμο έχουν παρουσιάσει τα τελευταία χρόνια διάφορες εκδοχές του λεγόμενου «ηλεκτρονικού χαρτιού»: εξαιρετικά λεπτών ηλεκτρονικών συσκευών (με μέγεθος ανάλογο με αυτό ενός φύλλου εφημερίδας) που φιλοδοξούν κάποια στιγμή να αντικαταστήσουν το χαρτί και να διαβάζουμε σε αυτές βιβλία και εφημερίδες. Μάλιστα η τάση είναι οι συσκευές αυτές να είναι εύκαμπτες ώστε να τυλίγονται και να μπαίνουν σε μια τσάντα για να τις μεταφέρει κάποιος εύκολα.

Τα στελέχη της Ρlastic Logic είχαν όμως άλλη άποψη: «Ολα τα στοιχεία που έχουμε στη διάθεσή μας δείχνουν ότι το κοινό δεν έλκεται από τις εύκαμπτες οθόνες επειδή πολλοί έχουν την εντύπωση ότι τυλίγοντας τη συσκευή θα την καταστρέψουν». Ετσι οι ερευνητές που ανέλαβαν να κατασκευάσουν τη συσκευή της εταιρείας είχαν διαφορετική στρατηγική αλλά και πιο δύσκολη αποστολή αφού έπρεπε να δημιουργήσουν μια λεπτή αλλά πιο «στέρεη» και όσο το δυνατόν πιο φιλική στον χρήστη συσκευή. Επρεπε, λοιπόν, να σκεφθούν κάτι επαναστατικό και, όπως δείχνουν τα πράγματα, μάλλον τα κατάφεραν. Ανέπτυξαν την πρώτη οθόνη η οποία δεν αποτελείται από μικροτσίπ πυριτίου αλλά από μικροτσίπ πλαστικής ύλης και μάλιστα χαμηλού κόστους. Πιο συγκεκριμένα, η οθόνη αποτελείται από ένα είδος πλαστικού πολυμερούς, που είναι μάλιστα εξαιρετικά ανθεκτικό, αφού η οθόνη αντέχει ακόμη και αν κάποιος τη χτυπήσει με ένα παπούτσι. Το μέγεθός της είναι όσο μια σελίδα σελίδα Α4 κάνοντάς την ιδανική για την ανάγνωση περιοδικών και εφημερίδων, ενώ δεν διαθέτει κουμπιά αφού όλες οι λειτουργίες γίνονται μέσω της αφής.

Σ την οθόνη αυτή, εκτός από βιβλία, εφημερίδες και περιοδικά, μπορεί κάποιος να διαβάσει αρχεία κειμένου doc ή pdf, ενώ επίσης ενσωματώνει τεχνολογία ασύρματης σύνδεσης Wi-Fi για μεταφορά δεδομένων. Η συσκευή βρίσκεται στο τελικό στάδιο των δοκιμών και, σύμφωνα με τον προγραμματισμό της εταιρείας, θα τη ρίξει το πρώτο τρίμηνο του 2010 αρχικά στην αμερικανική αγορά και στη συνέχεια στην ευρωπαϊκή σε μια τιμή που δεν ξεπερνά τα 300 ευρώ.

via

Ποροι για ψηφιακες βιβλιοθηκες και ψηφιακο βιβλιο απo το ΕΣΠΑ

Δράσεις που σχετίζονται με την ψηφιακή τεχνολογία θα χρηματοδοτηθούν από το Εθνικό Στρατηγικό Πλαίσιο Αναφοράς (ΕΣΠΑ) στο πλαίσιο του προγράμματος «Παιδεία - Πολιτισμός». Αυτό αποφάσισε η Κυβερνητική Επιτροπή που συνεδρίασε υπό τον πρωθυπουργό κ. Κώστα Καραμανλή.

«Θα δημιουργηθούν ψηφιακές βιβλιοθήκες και το ψηφιακό βιβλίο, θα δώσουμε ιδιαίτερη έμφαση στην ανάδειξη, μέσα από την ψηφιοποίηση, διαφόρων διαδικασιών των πολιτιστικών χώρων ως ξεχωριστών κομματιών της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Θα μπορούν δηλαδή τα παιδιά με την επίσκεψή τους εκεί να συμμετέχουν διαδραστικά και να μαθαίνουν για τον πολιτισμό και την ιστορία», ανέφερε μετά την ολοκλήρωση της συνεδρίασης ο υπουργός Παιδείας κ. Αρης Σπηλιωτόπουλος.

Ιδιαίτερο βάρος δίνει το υπουργείο Παιδείας στη λεγόμενη «Μικρή βιβλιοθήκη» για τους αποφοίτους Λυκείου. Συγκεκριμένα, μέσω μιας κάρτας οι απόφοιτοι θα μπορούν να δανεισθούν έως και 100 βιβλία. Οι αριστούχοι θα μπορούν να δανεισθούν 150 βιβλία. Οι δράσεις του προγράμματος «Παιδεία - Πολιτισμός» αποτιμώνται σε 120 εκατ. ευρώ.

Πάντως, η αντίδραση του ΠΑΣΟΚ για τις εξαγγελίες ήταν οξύτατη. «Υπόσχονται να επαναφέρουν ό,τι κατήργησαν. Αφού υπονόμευσαν τη λειτουργία των υφιστάμενων ηλεκτρονικών βιβλιοθηκών στα σχολεία, τώρα μιλούν για ψηφιακές βιβλιοθήκες και ψηφιακό βιβλίο. Αφού κατήργησαν τα πρωτοποριακά προγράμματα “Μελίνα” και “Πάμε Κινηματογράφο”, τώρα εξαγγέλλουν τη σύνδεση Παιδείας - Πολιτισμού», αναφέρεται σε σχετική ανακοίνωση.

via

Ανακυκλωση Βιβλιου 2η Ευκαιρια

Δεύτερη ευκαιρία σε βιβλία που οδεύουν προς τη χωματερή δίνει στη Θεσσαλονίκη ο κ. Πολύκαρπος Ορφανίδης που διατηρεί την ιστοσελίδα www.book2chance.gr . H ομάδα «Ανακύκλωση Βιβλίου 2η Ευκαιρία» έχει θέσει ως στόχο να «δώσει ένα νέο κύκλο ζωής» σε βιβλία παραπεταμένα στους δρόμους ή στις αποθήκες μας. Με ένα τηλεφώνημα στα γραφεία του ή e-mail στην ιστοσελίδα, οι συνεργάτες του συλλέγουν τα ανακυκλώσιμα χαρτικά από το σπίτι ή το γραφείο σας. Από αυτά, ξεχωρίζουν τα βιβλία, τα οποία μεταφέρουν και διατηρούν σε μια αποθήκη μαζί με βιβλία που διασώζονται από τα εργοστάσια ανακύκλωσης χαρτιού.
Στη συνέχεια, γίνεται διαλογή και τα βιβλία που είναι σχισμένα δίνονται για ανακύκλωση, ενώ όσα είναι σε καλή κατάσταση αρχειοθετούνται. Η διαλογή των χαρτικών γίνεται σε τρεις κατηγορίες, με την πρώτη να περιλαμβάνει εφημερίδες και περιοδικά, τη δεύτερη διάφορα μικρά χαρτάκια, το λεγόμενο σκραπ, και τέλος, άσπρα χαρτιά, τετράδια και σκισμένα βιβλία. Από το σύνολο των χαρτιών κρατείται περίπου το 15%.

«Στόχος μας είναι να δημιουργήσουμε μια βιβλιοθήκη, όπου τα βιβλία αυτά να πωλούνται σε συμβολικές τιμές ή να δωρίζονται, όπου υπάρχει ανάγκη και μας ζητηθεί, όπως σε διάφορες επαρχιακές βιβλιοθήκες ή στις φυλακές» ανέφερε ο κ. Ορφανίδης στο Αθηναϊκό Πρακτορείο.

via

ΔΙΑΜΑΧΗ WIKIPEDIA ΚΑΙ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗΣ ΤΟΥ ΛΟΝΔΙΝΟΥ

Ανεβαίνουν οι τόνοι στη διαμάχη μεταξύ της Wikipedia και της πινακοθήκης του Λονδίνου

Στη δικαιοσύνη απειλεί να προσφύγει η Εθνική Πινακοθήκη Πορτρέτων του Λονδίνου εις βάρος της διαδικτυακής εγκυκλοπαίδειας Wikipedia με την κατηγορία ότι ανέβασε στο διαδίκτυο 3.300 φωτογραφίες της πινακοθήκης χωρίς τη συγκατάθεσή της.

Από την πλευρά τους τα στελέχη της Wikipedia κατηγορούν την πινακοθήκη για εγκατάλειψη του δημόσιου χαρακτήρα της.
Ωστόσο, η πινακοθήκη υποστηρίζει ότι χρειάζεται να συγκεντρώσει ποσό ενός εκατομμυρίου λιρών για το πρόγραμμα ψηφιοποίησης και ισχυρίζεται ότι η Wikipedia παραποίησε τις θέσεις της.

Οι υψηλής ευκρίνειας φωτογραφίες της πινακοθήκης ανέβηκαν στο διαδίκτυο από τον εθελοντή της Wikipedia, Ντέρικ Κούτζι.
Ο υποδιευθυντής της Wikipedia, Έρικ Μέλερ έγραψε σε ιστολόγιο: “θα περίμενε κανείς οι δύο πλευρές να είναι σύμμαχοι και όχι αντίπαλοι. Θα περίμενε κανείς ότι ο ρόλος των μουσείων και των πολιτιστικών ιδρυμάτων δεν είναι η συγκέντρωση χρημάτων με το να περιορίζεται η πρόσβαση του κοινού”.

via

Προσθηκη στην επωνυμια της Δημοσιας Ιστορικης Βιβλιοθηκης Μηθυμνης

Η Δημόσια Ιστορική Βιβλιοθήκη Μηθύμνης από εδώ και στο εξής θα ονομάζεται Δημόσια Ιστορική Βιβλιοθήκη Μηθύμνης “Αργύρης Εφταλιώτης”.

Την σχετική εισήγηση του Εφορευτικού Συμβουλίου της Δημόσιας Ιστορικής Βιβλιοθήκης Μηθύμνης (απόσπασμα πρακτικού της 3ης Συνεδρίασης του Εφορευτικού Συμβουλίου της 6ης Ιουλίου 2009, έκανε αποδεκτή το υπ. Παιδείας.

via

ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΚΑΪΡΕΙΟ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ (ΙΟΥΛ-ΟΚΤ 2009)

via

Σημαδια κοπωσης στη Wikipedia;

H Wikipedia έχει γίνει πολύ γρήγορα μια από τις πιο συχνά χρησιμοποιούμενες πηγές πληροφόρησης σε όλο τον κόσμο, όμως μια νέα μελέτη προειδοποιεί ότι η εκρηκτική ανάπτυξή της αρχίζει να δείχνει σημάδια «κόπωσης», κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου ότι στον κυβερνοχώρο τίποτε δεν πρέπει να θεωρείται αιώνιο.

Η μελέτη, υπό τον Εντ Τσι, ομάδας του Κέντρου Ερευνών του Πάλο Άλτο της Καλιφόρνιας, σύμφωνα με το New Scientist, επισημαίνει ότι η «κοινοτική» ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια σταδιακά έχει γίνει λιγότερο ανοικτή σε νέους συνεργάτες-συγγραφείς λημμάτων και προειδοποιεί ότι η ποιότητα της Wikipedia μπορεί να επιδεινωθεί στο μέλλον.

Η Wikipedia ξεκίνησε το 2001 και σήμερα έφθασε να περιλαμβάνει περίπου 3 εκατ. άρθρα, όμως εδώ και κάποιο χρονικό διάστημα η ανοδική της πορεία φαίνεται πως έχει ανακοπεί. Σύμφωνα με τη νέα έρευνα, ο αριθμός των νέων λημμάτων που προστίθενται κάθε μήνα, αποκορυφώθηκε στα περίπου 60.000 το 2006 και έκτοτε έχει μειωθεί κατά το ένα τρίτο περίπου. Παράλληλα, από το 2007 έχει σταματήσει να αυξάνεται ο αριθμός των διορθώσεων και συμπληρώσεων που γίνεται στα υπάρχοντα λήμματα κάθε μήνα, ενώ σταμάτησε να αυξάνεται και ο αριθμός των ενεργών λημματογράφων-διορθωτών, αφού έφθασε στον αριθμό των 5,5 εκατομμυρίων και 750.000 αντίστοιχα.

Εξάλλου σταδιακά φαίνεται ότι μετατοπίζεται η ισορροπία δυνάμεων στο εσωτερικό όσων συνεισφέρουν στη δημιουργία της εγκυκλοπαίδειας. Σταδιακά αυξάνεται το ειδικό βάρος των πιο ενεργών και καθιερωμένων λημματογράφων, σε βάρος των πιο περιστασιακών και λιγότερο συχνών συνεργατών, πράγμα που αποθαρρύνει την είσοδο «νέου αίματος» μεταξύ των συγγραφέων των άρθρων.

Από την άλλη, η Wikipedia αρχίζει να μοιάζει περισσότερο με μια κανονική οργανωμένη εγκυκλοπαίδεια. Σύμφωνα με την έρευνα, οι περιστασιακοί λημματογράφοι (που κάνουν κατά μέσο όρο μια προσθήκη ή διόρθωση το μήνα) βλέπουν πλέον το 25% των συνεισφορών τους να σβήνεται ή να τροποποιείται από άλλους, πιο μόνιμους, συνεργάτες της Wikipedia, ενώ το 2003 το αντίστοιχο ποσοστό ήταν μόλις 10%.

Το ποσοστό εκ των υστέρων ακύρωσης ή τροποποίησης των άρθρων των πιο συχνών λημματογράφων (που κάνουν από δύο έως εννέα προσθήκες ή αλλαγές άρθρων το μήνα) έχει αντίστοιχα αυξηθεί από το 5% στο 15%. Είναι συνεπώς σαφής μια τάση προς «επαγγελματοποίηση» της εγκυκλοπαίδειας, αλλά και «αντίστασης» εκ μέρους της κοινότητας των παλιών συντακτών να αποδεχθούν νέο περιεχόμενο.

Οι ερευνητές του Κέντρου Ερευνών του Πάλο Άλτο προειδοποιούν ότι, αν συνεχιστεί, αυτή η τάση ενέχει τον κίνδυνο μακροπρόθεσμα να βλάψει την εγκυκλοπαίδεια, καθώς θα της στερήσει αξιόλογους εν δυνάμει νέους συνεργάτες, ενώ παράλληλα μειώνεται σταδιακά ο αριθμός των διαθέσιμων ανθρώπων που θα πρέπει καθημερινά να αποκαθιστούν τους «βανδαλισμούς» σε διάφορα άρθρα που απειλούν συνεχώς τη Wikipedia.

Το τελικό αποτέλεσμα μπορεί να είναι η πτώση ποιότητας της εγκυκλοπαίδειας. Σύμφωνα με τον Εντ Τσι, η Wikipedia πλέον περιέχει τόσες πολλές πληροφορίες, που ορισμένοι συντάκτες της δεν έχουν χρόνο να γράψουν νέα άρθρα, αλλά πρέπει αναγκαστικά να βελτιώνουν τα υπάρχοντα, πράγμα το οποίο όμως οδηγεί σε όλο και περισσότερες εσωτερικές διαφωνίες για το περιεχόμενό τους – στις οποίες συνήθως επικρατούν οι παλαιότεροι συντάκτες.

Βλέποντας τη δυναμική των αλλαγών, το μη κερδοσκοπικό Ίδρυμα Wikipedia, που λειτουργεί την online εγκυκλοπαίδεια, μόλις ανέλαβε να προχωρήσει σε μια σφαιρική αναθεώρηση της στρατηγικής του, που θα είναι έτοιμη το 2010 και στην οποία όλοι οι συνεργάτες της εγκυκλοπαίδειας δημοκρατικά θα καταθέσουν τις απόψεις τους για το μέλλον.

via

Αποσπασεις εκπαιδευτικων στην ΕΒΕ και τις Δημοσιες Βιβλιοθηκες, 2009-2010

Αποσπασεις εκπαιδευτικων Α/θμιας και Β/θμιας εκπαιδευσης στην ΕΒΕ και τις Δημοσιες Βιβλιοθηκες 2009-2010

1959-2009: Ελληνικες παραβιασεις της ελευθεριας της Τεχνης, και δη στο χωρο του βιβλιου

by E-LAWYER

Eoρτάστηκαν φέτος με πλήρη επισημότητα και διεθνή κάλυψη τα (τελευταία) 50χρονα των  κατασταλτικών κρατικών επεμβάσεων σε έργα τέχνης που "θίγουν" το γνωστό τρίπτυχο, ως αντεθνικά, αντιθρησκευτικά και αντιφαλλοκρατικά. (Όχι ότι και πιο πριν δεν υπήρχαν "αφορισμοί" του Λασκαράτου, Κατζαντζάκη κλπ).

Το 1968  ο Ηλίας Πετρόπουλος εκδίδει τα "Ρεμπέτικα Τραγούδια" με αποτέλεσμα να καταδικαστεί σε φυλάκιση 18 μηνών.

Το 1971, μόλις αποφυλακίζεται, εκδίδει τα "Καλιαρντά", για τα οποία γίνεται δίκη το 1972 που τον οδηγεί και πάλι στην φυλακή.

Το 1981 γίνεται δίκη για το βιβλίο του Ηλία Πετρόπουλου "Εγχειρίδιον του καλού κλέφτη" και ο συγγραφέας καταδικάζεται σε ποινή φυλάκισης.

Το 1988 όμως είναι η χρονιά του "Τελευταίου Πειρασμού", της κινηματογραφικής μεταφοράς του ομότιτλου βιβλίου του Ν.Καζαντζάκη από τον M.Scorcese. Με την απόφαση 17155/1988 το  Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών απαγόρευσε "προσωρινά" την ταινία. Η απόφαση του Δικαστηρίου ανέφερε μεταξύ άλλων:

"έστω κι αν στη συγκεκριμένη περίπτωση, κίνητρο του δημιουργού υπήρξε η καλλιτεχνική δημιουργία που προστατεύεται συνταγματικά, όχι όμως πέρα από το όριο προσβολής άλλου εννόμου αγαθού, όπως το θρησκευτικό συναίσθημα των άλλων, που, ως επιμέρους εκδήλωση της θρησκευτικής ελευθερίας εξίσου προστατεύεται (βλ. Γ. Κρίππας, Ποιν.Χρ ΚΕ 459 επ., 464), βρίσκονται έξω από τα πλαίσια προστασίας των ατομικών δικαιωμάτων, της πνευματικής ελευθερίας, της οικονομικής ελευθερίας αλλά και της θρησκευτικής ελευθερίας, αφού δεν περιορίζονται σε επί μέρους δογματικές παρεκκλίσεις, εν σχέσει με τα δόγματα της χριστιανικής θρησκείας και ειδικά στην εμφάνιση ενός "ανθρωπινότερου" Χριστού, αφού και μ' αυτή την εκδοχή ο Χριστός διακωμωδείται και χλευάζεται, αντιστρατεύοντας προς τα χρηστά ήθη που εκπηγάζουν από τις θεμελιώδεις πολιτειακές, κοινωνικές, οικονομικές και ηθικές αρχές και αντιλήψεις που κυριαρχούν στην ελληνική πολιτεία και αντιπροσωπεύουν την επί του πρέποντος λαϊκή συνείδηση, και επί πλέον προφανώς αντίκεινται στον κοινωνικό και οικονομικό σκοπό του ασκούμενου από την καθής δικαιώματος που κι' αυτό δεν επιτρέπεται , σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 25 παρ. 3 Σ 281 ΑΚ. Έτσι, πιθανολογείται ότι δεν υπάρχει προστατεύσιμο δικαίωμα της καθής, που θα μπορούσε να τεθεί ως αντιμέτωπο του προσβαλλόμενου δικαιώματος της προσωπικότητας των αιτούντων, έκφανση του οποίου αποτελεί το θρησκευτικό τους συναίσθημα που προσβάλλεται. Επομένως, εν όψει του ότι πιθανολογείται και κατεπείγουσα περίπτωση, λόγω της φύσεως του προστατευτέου δικαιώματος, πέραν των εντόντων διαμαρτυριών και εκδηλώσεων κατά της προβολής της επίδικης κινηματογραγφικής ταινίας, συντρέψει περίπτωση προσωρινής δικαστικής προστασίας των αιτούντων, φυσικών προσώπων, με τα ενδεδειγμένα κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό, ασφαλιστικά μέτρα."

Το 1992 ένας εισαγγελέας απαγορεύει στην Ελλάδα το βιβλίο "Sex" της Madonna, με καλλιτεχνικές προκλητικές ασπρόμαυρες φωτογραφίες που εικονίζουν τις σεξουαλικές φαντασιώσεις της διάσημης τραγουδίστριας. Η Madonna έφτασε βέβαια στα όρια της λογοκρισίας και διεθνώς (το videoclip του Justify my love δεν δέχθηκαν να το παίξουν τα κανάλια και κυκλοφόρησε ως video-single, ενώ το ντοκιμαντέρ της Truth or Dare -1991- κυκλοφόρησε σε δύο version, μία πλήρη και μία κομμένη και πιο οικογενειακή).

Το 1999 ο Μίμης Ανδρουλάκης με το "Μι εις την Νιοστή" προκαλεί την οργή πιστών χριστιανών, οι οποίοι καταθέτουν ασφαλιστικά μέτρα εναντίον του, προσδοκώντας μια νέα απόφαση α λα "τελευταίος πειρασμός". Διαψεύδοντας κάθε τέτοια προσδοκία, το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, με την απόφαση 5208/2000, ανατρέπει την νομολογία της δήθεν υπεροχής του θρησκευτικού συναισθήματος έναντι της ελευθερίας της τέχνης:

"Ανεξάρτητα απ` αυτά, οι αιτούντες κρίνουν ως βλάσφημο και καθυβριστικό  του θρησκεύματος το επίμαχο βιβλίο αποκλειστικά με βάση όσα αναφέρονται     στις εκτιθέμενες στην αίτηση περικοπές τούτου, αυτοτελώς λαμβανόμενες,     πλην όμως, αν συνδυαστεί το περιεχόμενο των περικοπών αυτών με το λοιπό     περιεχόμενό του και τον προαναφερόμενο σκοπό τούτου που συνίσταται κατά     κύριο λόγο στο να καταδείξει και να καταδικάσει το μισογυνισμό, που  διαπνέει διαχρονικά όλους τους κλάδους της κουλτούρας και της επιστήμης     εδώ και χιλιετίες, δεν προκύπτει κακόβουλη ενέργεια του συγγραφέα     αποσκοπούσα ευθέως στην καθύβριση της Ορθοδόξου Εκκλησίας ή άλλης     ανεκτής θρησκείας και μάλιστα με τη χρήση χυδαίων ή καταφρονιητικών     εκδηλώσεων αναφερομένων στα δόγματα της Ορθοδόξου Χριστιανικής     Εκκλησίας, ώστε να δύναται να γίνει λόγος ότι με τα όσα αναφέρονται     στις πιο πάνω περικοπές καθυβρίζεται η Ορθόδοξος Χριστιανική Εκκλησία     και ότι συνεπεία τούτου προσβάλλεται η προσωπικότητα των αιτούντων στην  εκδήλωσή της που αφορά το θρησκευτικό συναίσθημα τούτων. Τέτοια     προσβολή της προσωπικότητας των αιτούντων και μάλιστα ως πλήττουσα   ειδικά και συγκεκριμένα το θρησκευτικό συναίσθημα τούτων δεν μπορεί να     θεωρηθεί κατ` αντικειμενική κρίση ότι επιφέρει η μυθοπλασία της  λογοτεχνίας και της ποίησης και στην προκειμένη περίπτωση όσα     αναφέρονται στις παρατιθέμενες στις κρινόμενες αιτήσεις περικοπές τους   επίμαχου βιβλίου, αν ληφθεί υπόψη ότι το περιεχόμενο τούτου κατά τα     προαναφερόμενα κινείται στο χώρο του παράδοξου της αλληγορίας και της     φαντασίας ώστε ουδεμία φράση να εκλαμβάνεται τοις μετρητοίς και να     θεωρείται ότι αποβλέπει σε προσβολή του θρησκευτικού συναισθήματος και     σε φτηνό σκανδαλισμό του αναγνώστη. Εξάλλου, στην προκειμένη περίπτωση,     το επικαλούμενο με τις κρινόμενες αιτήσεις δικαίωμα προσωπικόητας των     αιτούντων, συγκρούεται με το δικαίωμα του καθού συγγραφέα στην ελεύθερη     καλλιτεχνική και πνευματική δημιουργία και στην ελεύθερη έκφραση των     στοχασμών του, οι οποίες κατά τα προαναφερόμενα προστατεύονται από τις     διατάξεις των άρθρων 16 παρ. 1 και 14 παρ. 1, 2 και 3 του Συντάγματος.     Η προστασία των τελευταίων αυτών ελευθεριών, επειδή αποσκοπεί στη     διαφύλαξη ύψιστων κοινωνικών αγαθών, καλύπτει (νομιμοποιεί) και     προσβολές του δικαιώματος της προσωπικότητας που τυχόν ενυπάρχουν στην     ενάσκησή τους, όπως συμβαίνει στην προκειμένη περίπτωση και με την     επικαλούμενη από τους αιτούντες προσβολή του δικαιώματος προσωπικότητάς     τους, διότι η προσωπικότητα και αν θίγεται, εφόσον δεν προσβάλλεται η     αξία του ανθρώπου, έχει στη συγκεκριμένη περίπτωση υποδεέστερη σημασία     σε σχέση με το αγαθό των ως άνω ελευθεριών "

Το 2005 το σατιρικό άλμπουμ "Η ζωή του Χριστού" του Αυστριακού κομίστα Gerhard Harderer δικάζεται σε δεύτερο βαθμό. Πρωτοδίκως, o δημιουργός είχε καταδικαστεί σε φυλάκιση 6 μηνών και τα αντίτυπα του βιβλίου κατασχέθηκαν. Στο δεύτερο βαθμό ο κομίστας αθωώθηκε.

Το 2006  είναι η χρονιά της ταινίας  "Κώδικας Da Vinci". Νέα αίτηση ασφαλιστικών μέτρων για την απαγόρευσή της, λόγω προσβολής θρησκεύματος.  Η αίτηση απορρίπτεται με την απόφαση 24070/2006 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης που αναφέρει μεταξύ άλλων:

"Το έργο που είναι ένα θρίλερ περιπέτειας και φαντασίας, πραγματεύεται ως μυθιστόρημα, εν μέσω άλλων αφηγήσεων και συμπερασμάτων, υποκειμενικής πάντοτε κρίσεως από τον συγγραφέα και περί της υποστάσεως του Χριστού και της σχέσεώς του με τη Μαρία Μαγδαληνή, χωρίς όμως να υπάρχουν ηθοποιοί που υποδύονται τους ρόλους αυτούς και χωρίς να δίνεται ή να υποδεικνύεται απάξντηση στα θρησκευτικά ζητήματα που θέτει δημιουργώντας απλά και μόνο προβληματισμό στο θεατή. Τόσο ο προαναφερόμενος συγγραφέας του έργου, όσο και η παραγωγός της ταινίας αμερικάνικη εταιρία με την επωνυμία ... αναφέρουν στους τίτλους τέλους της ταινίας ότι "οι χαρακτήρες, τα περιστατικά και τα ονόματα που παρουσιάζονται είναι φανταστικά και οποιαδήποτε ομοιότητα με το όνομα, τον χαρακτήρα ή την ιστορία οποιουδήποτε προσώπου είναι τελείως συμπτωματική και χωρίς καμία πρόθεση". Στην κρίση περί της μυθοπλαστικής πλοκής του έργου, κατέληξε και το Αγγλικό Δικαστήριο High Court of Justice, το οποίο στην EHWC 719/2006 απόφασή του επί της αντιδικίας μεταξύ του συγγραφέα του ομώνυμου βιβλίου και τρίτων αναφέρει ότι το σχετικό βιβλίο είναι έργο φαντασίας επενδυμένο με "γεγονότα" για να του δώσουν ένα αέρα αυθεντικότητας."

Αντίστοιχη - και με καλύτερη θεμελίωση- είναι η υπ' αρ. ΕΓ1-06/40/24.7.2006 διάταξη του εισαγγελέα Πρωτοδικών Ροδόπης με την οποία απορρίπτεται σχετικό αίτημα κατάσχεσης της ταινίας.

Το 2008 το βραβευμένο μυθιστόρημα "Ζιγκ - ζαγκ στις νεραντζιές" της Έρσης Σωτηροπούλου τίθεται στο στόχαστρο του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, ύστερα από αίτηση ασφαλιστικών μέτρων του Κ.Πλεύρη, o oποίος ζητά την απόσυρσή του από τις σχολικές βιβλιοθήκες. Με την μνημειώδη απόφαση 511/2008, ο δικαστής κ. Γαβαλάς προβαίνει σε ένα εκπληκτικό διάβημα:

"Κάποτε στην Ελλάδα είχε 80% δάσος, σήμερα έχουν καεί ολόκληρα πανέμορφα δάση όπως της Πεντέλης, του Ταίναρου, της Ολυμπίας, του Γράμμου και είναι σήμερα καμμένες εκτάσεις, αυτό είναι πρόοδος;

Κάποτε οι περισσότεροι νέοι πήγαιναν στην Εκκλησία, για να πλησιάσουν την αλήθεια, η οποία δεν είναι ιδεολογία, ή οποιαδήποτε άλλη αντίληψη, αλλά αλήθεια, φως και ζωή είναι μόνον ο Κύριος Ημών Ιησούς ΧΡΙΣΤΟΣ, σήμερα η νεολαία καταλήγει στα αναμορφωτήρια και σαπίζει από την χρήση των ναρκωτικών αυτό είναι πρόοδος;

Κάποτε η γυναίκα ασχολείτο κυρίως με την ανατροφή των παιδιών της σήμερα διαπαιδαγωγούν και ανατρέφουν τα παιδιά οι γκουβερνάντες και οι beisiter (sic). Αυτό είναι πρόοδος;

Κάποτε οι σύζυγοι δεν χώριζαν μολονότι υπήρχαν σοβαροί λόγοι, σήμερα χωρίζουν με το παραμικρό και χωρίς ουσιαστική αιτία. Αυτό είναι πρόοδος;

Κάποτε τα παιδιά έτρωγαν σπιτικό φαγητό, τώρα τρώνε επιβλαβή έτοιμα και πλαστικά φαγητά. Αυτό είναι πρόοδος;

Κάποτε η ατμόσφαιρα, η θάλασσα και η φύση ήταν πεντακάθαρα, σήμερα είναι μολυσμένα αυτό είναι πρόοδος;

Κάποτε τα παιδιά τιμούσαν την σημαία, σήμερα, ευτυχώς σε ελάχιστες περιπτώσεις καίνε την σημαία, αυτό είναι πρόοδος;

Κάποτε τα κορίτσια των Ανατολικών «πρώην σοσιαλιστικών χωρών» εργαζόντουσαν στα εργοστάσια, σήμερα εργάζονται στους οίκους ανοχής της Δυτικής Ευρώπης, αυτό είναι πρόοδος;

Σήμερα, διαστρέφονται και οι μεγαλύτερες ιστορικές αλήθειες και αποσιωπούνται πανθομολογούμενες πραγματικότητες, όπως επί παραδείγματι, μαθαίνουν τα παιδιά ότι τους Γερμανούς, οι οποίοι μόνοι τους, πολέμαγαν γενναία με όλο τον κόσμο, τους νίκησαν οι Αγγλοαμερικάνοι, οι οποίοι και στο άκουσμα της λέξεως «Γερμανοί» τρεπόντουσαν σε φυγή, ενώ η αναμφισβήτητη πραγματικότητα είναι ότι εάν δεν υπήρχε το «ΣΤΑΛΙΝΓΚΡΑΝΤ» θα ήταν ακόμη εδώ οι Γερμανοί. Σήμερα παίζονται κινηματογραφικές ταινίες για τα εγκλήματα των Γερμανών κατά των Εβραίων, αλλά αποκρύπτονται και αποσιωπούνται τα εγκλήματα των Εβραίων κατά των Παλαιστινίων, και τα εγκλήματα των «συμμάχων» κατά των Γερμανών, όπως πχ. στη Δρέσδη, όπου οι σύμμαχοι βομβάρδισαν και έκαψαν χιλιάδες γυναικόπαιδα.

Σήμερα όλοι οι «προοδευτικοί», «μοντέρνοι» και «ψευτοκουλτουριάρηδες» μιλούν και γράφουν απαξιωτικά και περιφρονητικά για τους βασιλείς και την βασιλευομένη Δημοκρατία, ενώ επιμελώς αποκρύπτουν ότι τα κράτη με την καλλίτερη κοινωνική πολιτική και κοινωνικές παροχές όπως η Σουηδία, η Νορβηγία και η Δανία είναι «βασίλεια»."

Το 2009 η απόφαση αυτή ανατράπηκε και με την υπ' αρ. 363/2009 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείο Αθηνών, με την οποία αποφασίστηκε η ανάκληση της απόσυρσης του βιβλίου, υπέρ της ελευθερίας της τέχνης.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ

Αποικιοκρατικα δικαιωματα στην οικογενεια Νιαρχου

by ΚΟΝΤΡΑ Βδομαδιάτικη εφημερίδα

Τους παραδίδουν Εθνική Βιβλιοθήκη και Εθνική Λυρική Σκηνή

Στις 23 Ιούλη, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΛΑΟΣ επικύρωσαν ατόφια στη βουλή την αποικιοκρατική σύμβαση του ελληνικού δημοσίου με την οικογένεια Νιάρχου, με την οποία μπαίνει κάτω από τη σκέπη της η Εθνική Βιβλιοθήκη και η Εθνική Λυρική Σκηνή. Δεν έγιναν σοβαρές αλλαγές κατά τη συζήτηση στη Βουλή της σύμβασης, γιατί κυβέρνηση και Ιδρυμα Νιάρχου είχαν φροντίσει να περιληφθούν σ’ αυτή όροι, σύμφωνα με τους οποίους απαγορεύονται τροποποιήσεις στις βασικές διατάξεις της σύμβασης. Η μη τήρηση αυτών των απαγορεύσεων, τόσο κατά την ψήφιση της σύμβασης όσο και κατά την εφαρμογή της, θα ήταν αιτία πολέμου και αποχώρησης της οικογένειας από τον Οργανισμό, που είναι εταιρία ειδικού σκοπού, την οποία κουμαντάρει το «Κέντρο Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος». Και μόνο αυτή η ιταμή αξίωση, που ξεφτιλίζει το αστικό κοινοβούλιο, μέσω του οποίου υποτίθεται ότι κυβερνά ο λαός, αρκεί για να καταδείξει το λακεδισμό των αστών πολιτικών έναντι των μεγάλων καπιταλιστικών ομίλων. Σημειώνουμε ότι, αν υπάρξει αποχώρηση της οικογένειας απ’ αυτόν τον Οργανισμό, δημιουργείται υποχρέωση του ελληνικού δημοσίου να επιστρέψει σ’ αυτή και σε διάστημα τριών μηνών όλη την δαπάνη της για την κατασκευή του «Κέντρου Πολιτισμού»!

Είναι τέτοιος ο λακεδισμός των τριών αυτών αστικών κομμάτων προς την οικογένεια Νιάρχου (ιδιαίτερα της ΝΔ που υπέγραψε, αρχικά, την αποικιοκρατική σύμβαση), που έφτασαν στο σημείο να συμπεριλάβουν την απροκάλυπτα αποικιοκρατική διακήρυξη των σκοπών του «Κοινωφελούς Ιδρύματος Σταύρου Σ. Νιάρχου» (άρθρο 2 παράγραφος 2 της σύμβασης). Αξίζει να την παραθέσουμε μιας και… περιποιεί ιδιαίτερη τιμή στα αστικά κόμματα: «Το Ιδρυμα φιλοδοξεί το Κ.Π., (σ.σ. Κέντρο Πολιτισμού) να αντανακλά στο σύνολό του τις βασικές αρχές  της πολυετούς φιλανθρωπικής του δράσης. Το Ιδρυμα θα υλοποιήσει το Κ.Π. κατά την ανέλεγκτη κρίση του… ώστε το Κ.Π. να αποτελέσει ένα δυναμικό νέο χώρο μάθησης πολιτιστικής ανάπτυξης και προσφοράς εναλλακτικών δραστηριοτήτων». Κυνική η δήλωση της οικογένειας Νιάρχου και εξίσου κυνική η λακεδίστικη αποδοχή της από τα τρία αστικά κόμματα και το συγκρότημα Λαμπράκη, που δεν ήγειρε την παραμικρή ένσταση (λόγω Μεγάρου Μουσικής)!

Τα τρία αστικά κόμματα χαρακτήρισαν ευεργέτη την οικογένεια Σ. Νιάρχου γιατί θα βάλει 450 εκατ. ευρώ για την κατασκευή του Κ.Π. Η ΝΔ ψεύ-δεται λέγοντας ότι το «Ιδρυμα» θα αποχωρήσει μετά την κατασκευή του Κ.Π. Γιατί σύμφωνα με την επικυρωθείσα σύμβαση, με το καταστατικό της εταιρίας που θα εποπτεύει το Κ.Π. και με άλλα επικυρωμένα έγγραφα, το «Ιδρυμα» και μετά την παράδοση των μετοχών της εταιρίας έχει πολλά αποκλειστικά προνόμια, που βάζουν τη σφραγίδα τους στην πολιτική της εταιρίας. Ενδεικτικά αναφέρουμε μερικά:

- Δεν μπορεί ν’ αλλάξει ούτε ένα «και» από τα άρθρα του καταστατικού της εταιρίας, χωρίς τη συναίνεση της οικογένειας Νιάρχου.

- Κατά την περίοδο της λεγόμενης διαχείρισης του Κ.Π., (δηλαδή την περίοδο που το «Ιδρυμα» παραδίνει τις μετοχές του στο ελληνικό δημόσιο), η οικογένεια έχει το δικαίωμα να παίρνει και να ελέγχει τα βιβλία της εταιρίας!

- Για ν’ αλλάξει η επωνυμία της εταιρίας ή για να σταματήσει η εταιρία τη λειτουργία της απαιτείται προηγούμενη συναίνεση της οικογένειας.

- Κατά την περίοδο που θα λειτουργεί το Κ.Π. το ελληνικό δημόσιο θα έχει το δικαίωμα να προτείνει μέχρι τρία από τα επτά μέλη του ΔΣ ως εκπροσώπους της Εθνικής Βιβλιοθήκης και της Λυρικής Σκηνής. Εμμέσως πλην σαφώς (αφού δεν γίνεται καμία αναφορά είτε στη σύμβαση είτε στο καταστατικό της εταιρίας και δεδομένου ότι και το ελληνικό δημόσιο δεν έχει το δικαίωμα να τροποποιεί μονομερώς το καταστατικό) τα τέσσερα υπόλοιπα μέλη που θα προτείνει το ελληνικό δημόσιο θα είναι συμφερόντων της οικογένειας Νιάρχου!

- Υπάρχει πλήρης φορολογική απαλλαγή για όλες τις δραστηριότητες της εταιρίας, πλην του ΦΠΑ.

- Το Ιδρυμα έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιεί απεριόριστα όλες τις εγκαταστάσεις του Κ.Π. και να μην καταβάλλει δραχμή στην εταιρία. Σε περίπτωση που εισπράττει έσοδα για τις δραστηριότητες αυτές, τα έσοδα αυτά πηγαίνουν στην εταιρία. Σ’ αυτή την περίπτωση, το όφελος είναι πάλι της οικογένειας, μια κι αυτή θα διαχειρίζεται τόσο την εταιρία όσο και τα οικονομικά της.

- Το Ιδρυμα έχει το αποκλειστικό προνόμιο να καθορίζει τους γενικούς όρους συντήρησης και τον κανονισμό λειτουργίας του «Κέντρου Πολιτισμού Ιδρυμα Σταύρος Νιάρχος». Δηλαδή, και τον κανονισμό λειτουργίας της Εθνικής Βιβλιοθήκης και της Εθνικής Λυρικής Σκηνής!

- Η οικογένεια δεν αρκέστηκε στο ότι το «Κέντρο Πολιτισμού» θα φέρει μόνιμα το όνομα του Σταύρου  Νιάρχου. Απαίτησε και πέτυχε να φέρουν το όνομά του τόσο η κεντρική αίθουσα ανάγνωσης της Βιβλιοθήκης, όσο και η κεντρική σκηνή της Λυρικής! Ακόμη, απαίτησε και πέτυχε να μπει διάταξη στη σύμβαση με την οποία η οικογένεια έχει το δικαίωμα να βάλει τρεις προτομές του «μεγάλου ευεργέτη Σ. Νιάρχου»!

- Η Εθνική Βιβλιοθήκη και η Εθνική Λυρική Σκηνή θα πληρώνουν νταβατζιλίκι στην εταιρία, τόσο για την χρήση των εγκαταστάσεών τους όσο και για τη συντήρησή τους.

- Τέλος, η «ευεργέτιδα οικογένεια», όπως προαναφέραμε, έχει το δικαίωμα αποχώρησης από την εταιρία, με τη «λύση της σύμβασης» και την απαίτηση από το ελληνικό δημόσιο να δώσει όλα τα ποσά που δαπάνησε για την κατασκευή του «Κέντρου Πολιτισμού».

ΥΓ: Δυστυχώς, ο χώρος δεν επιτρέπει να αναφερθούμε αναλυτικά στο διαγωνισμό λακεδισμού στον οποίο επιδόθηκαν οι εκπρόσωποι όλων των αστικών κομμάτων, που προσκυνούσαν από το βήμα της Βουλής τη μεγαλοεφοπλιστική οικογένεια. Σημειώνουμε μόνο την αγωνιώδη προσπάθεια της τομεάρχισσας του ΠΑΣΟΚ Μαρίας Δαμανάκη, που οχτώ φορές μέσα σε ελάχιστα λεπτά της ώρας επανέλαβε τη φράση «το δημόσιο συμφέρον εξασφαλίζεται». Σαν ηθοποιός που κάνει πρόβα σε μια φράση που του φαίνεται εντελώς ψεύτικη. Τέλος, σημειώνουμε τη διαφοροποίηση της βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Αννας Φιλίνη (που ξεκίνησε επί δικτατορίας από το ΕΚΚΕ) και τάχθηκε θερμά υπέρ της σύμβασης.

Επεστρεψε το βιβλιο στη βιβλιοθηκη μετα απο 46 χρονια!

Ένα παιδί δανείστηκε το βιβλίο Engineering Workshop Practice για τον πατέρα του από την βιβλιοθήκη Derby Central Library το 1963. Τα χρόνια πέρασαν, ο πατέρας του παιδιού μεγάλωσε και κάποια στιγμή αποδήμησε εν κύριο. Είκοσι χρόνια μετά τον θάνατο του πατέρα του, το παιδί (που πλέον ήταν 56 ετών) καθάριζε μία ξεχασμένη παλιά αποθήκη του πατέρα του.

Μέσα στην αποθήκη βρήκε το βιβλίο που είχε δανειστεί όταν ήταν 10 χρονών και που ο πατέρας του δεν φρόντισε ποτέ να επιστρέψει. Το πρόβλημα όμως ήταν, ότι αν επέστρεφε το βιβλίο 46 χρόνια μετά θα έπρεπε να πληρώσει το πρόστιμο των £2.500 (2.900 ευρώ). Ωστόσο, για καλή του τύχη η βιβλιοθήκη διοργάνωνε εκείνο το καιρό ένα διάστημα «αμνηστίας» όπου ο καθένας μπορούσε να επιστρέψει το βιβλίο που είχε ξεχάσει να γυρίσει στην βιβλιοθήκη χωρίς να πληρώσει το επιπλέον πρόστιμο.

Φαίνεται πως η βιβλιοθήκη κατάλαβε ότι κάποιοι παίρνουν τα βιβλία και τα κρατάνε για πάντα προκειμένου να μην πληρώσουν την επιπλέον χρέωση, αλλά τελικά αποφάνθηκε πως ο επαναπατρισμός των βιβλίων είναι σημαντικότερος από τα χρήματα των προστίμων που ενδεχομένως να μην λάβει ποτέ!

Το συγκεκριμένο βιβλίο, πάντως, επέστρεψε στην αρχική του θέση έστω και μετά από σχεδόν μισό αιώνα.

[via]