6 Μαΐ 2010

ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΕΚΤΑΚΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ

Διάβασα στο Α.Σ.Ε.Σ. ΕΡΕΥΝΑ ΚΑΙ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΣΕΙΣΜΩΝ ότι

Στις 26 Μαρτίου 2010 και ώρα 12.00 πραγματοποιήθηκε στο Γυμνάσιο Σχηματαρίου προγραμματισμένη άσκηση σεισμού και εκκένωσης  κτιρίου, με σκοπό να διερευνηθεί ο βαθμός ετοιμότητας κυρίως μαθητών αλλά και εκπαιδευτικών.”,

Sumatra: children search for school books amongst the rubble of a school, 2007 και αναρωτήθηκα αν και κατά πόσο θάπρεπε να γίνονται και στις βιβλιοθήκες της χώρας μας τέτοιες ασκήσεις.

Ποιος συνάδελφος ξέρει τί πρέπει να κάνει τη δύσκολη ώρα του σεισμού ή οποιασδήσποτε συνθήκης έκτακτης ανάγκης, και κυρίως όταν υπάρχει αναγνωστικό κοινό στη βιβλιοθήκη του; Σοιχηματίζω ότι ούτε καν τους πυροσβεστήρες δεν ξέρει πώς να χρησιμοποιήσει, αλλά υποθέτει ότι θα τα καταφέρει (και εγώ, επίσης)!

Υπάρχει διαρκής εκπαίδευση και κατάρτιση του προσωπικού των βιβλιοθηκών στην ασφάλεια σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης και στην προστασία και διατήρηση του υλικού; Υπάρχει γραπτή πολιτική που καθορίζει με σαφήνεια τη θέση, τα δικαιώματα και τις αρμοδιότητες του κάθε επαγγεγματία εργαζόμενου σε βιβλιοθήκη σε τέτοιες περιπτώσεις (σεισμοί, πόλεμος, βανδαλισμοί, φωτιά, πλημμύρες κλπ.); Έχει οδηγίες για το τί θα κάνει με το πολύτιμο υλικό (τουλάχιστον αρχεία, χειρόγραφα και σπάνιες συλλογές) της Βιβλιοθήκης μετά τη φυσική καταστροφή;

Το παράδειγμα του σεισμού της Αϊτής και του κινδύνου που πέρασε η Δημόσια Βιβλιοθήκη Ανδρίτσαινας κατά τη διάρκεια της μεγάλης φωτιάς του 2007 στην Πελοπόννησο ή ο κίνδυνος για την Εθνική Βιβλιοθήκη με τις ταραχές του Δεκεμβρίου του 2008, είναι αρκετά πρόσφατα γεγονότα για να μας βάλουν σε έντονο προβληματισμό.

Κάνοντας μια γρήγορη έρευνα στο διαδίκτυο βρήκα ότι μόνο η Βιβλιοθήκη του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου έχει αναρτήσει “Σχέδιο έκτακτης ανάγκης”! Υπάρχει κάτι αντίστοιχο για τις άλλες βιβλιοθήκες και απλά δεν έχει βγει στο διαδίκτυο; (μακάρι, αλλά δεν το νομίζω!). Προσωπικά, η τελευταία φορά που άκουσα για προστασία του υλικού της βιβλιοθήκης μας ήταν πριν πολλά χρόνια (τόσο πολλά που δεν θυμάμαι καν – 10ετία του ‘80 ή ‘90;) για ένταξη του σε κάποιο πρόγραμμα του τμήματος ΠΣΕΑ (Τμήμα Πολιτικής Σχεδίασης Εκτάκτου Ανάγκης) της τότε Νομαρχίας. 

Σύμφωνα με τη Μαρία Λυρατζή στοΣύντομος οδηγός εκπόνησης Σχεδίου Έκτακτης Ανάγκης από Μουσεία και Βιβλιοθήκες στην Ελλάδα:

Δυστυχώς, πολλά από τα ιδρύματα που φιλοξενούν έργα τέχνης στη χώρα μας δεν έχουν συντάξει σχέδιο αντιμετώπισης πιθανών καταστροφών (disaster plan)· σχέδιο το οποίο να καλύπτει και να καταγράφει με απολύτως οργανωμένο τρόπο όλες τις απαραίτητες ενέργειες που πρέπει να πραγματοποιούνται για την αποφυγή ή μείωση της εμφάνισης κινδύνων, τις ενέργειες που πραγματοποιούνται σε περίπτωση που το καταστροφικό γεγονός δεν αποφευχθεί καθώς και τις ενέργειες για τη μείωση των αποτελεσμάτων της καταστροφής και της άμεσης αποκατάστασης πληγέντων αντικειμένων, κτηρίων και περιβάλλοντος μετά την καταστροφή.

Θα πρέπει πρώτα να πάθουμε, για να ξέρουμε τί θάπρεπε να είχαμε κάνει;;;

Δεν υπάρχουν σχόλια: