10 Οκτ 2010

Δεν χωράνε, δεν χωράνε

Η Εθνική μας Βιβλιοθήκη είναι η μοναδική βιβλιοθήκη ευρωπαϊκής χώρας που στεγάζεται ακόμα σε τόσο παλιό κτίριο, όσο το υπέροχο κατά άλλα οικοδόμημα της οδού Πανεπιστημίου των Χάνσεν και Τσίλερ όπου φυλάσσονται οι συλλογές της από το 1903.

Ανάμεσα σ' αυτές, περιλαμβάνονται πάνω από 4.500 χειρόγραφοι κώδικες από τον 9ο ώς τον 19ο αιώνα, 25.000 φάκελοι και 100.000 έγγραφα από την εποχή της τουρκοκρατίας, καθώς και αρχεία προσωπικοτήτων όπως ο Σολωμός, ο Βικέλας και ο Σικελιανός. Οι αυξανόμενες ανάγκες σε χώρους αποθήκευσης βιβλίων, εφημερίδων και περιοδικών, αυτή την εποχή καλύπτονται με την ενοικίαση ενός κτιρίου στη Νέα Χαλκηδόνα και με την πρόσφατη αγορά άλλου στον Βοτανικό, έναντι 10 εκατ. ευρώ.

Πέρα ωστόσο από το κτιριακό της πρόβλημα, υπάρχουν κι άλλα. Με τον τακτικό της προϋπολογισμό καθηλωμένο γύρω στις 400.000 ευρώ, με το μόνιμο προσωπικό της μετά βίας να ξεπερνά τα 50 άτομα, χωρίς οργανισμό λειτουργίας και δίχως διευθυντή (χρέη αναπληρωτή ασκεί η διοικητική υπάλληλος, υπεύθυνη του τμήματος χειρογράφων, Α. Κορδούλη), η Εθνική Βιβλιοθήκη, δεκαετίες τώρα, δείχνει καταδικασμένη να λειτουργεί με τη λογική ιδιωτικού μουσείου και να στενάζει κάτω από το βάρος της ανυποληψίας, ανήμπορη να συντονιστεί με τους ρυθμούς της εκδοτικής μας παραγωγής.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στην επίσημη ιστοσελίδα της βρίσκεται αναρτημένο ακόμα το αναπτυξιακό πλάνο που είχε προτείνει ο Γ. Ζάχος, ο οποίος στη σύντομη θητεία του (2002-2004), συγκρουόμενος με το σωματείο υπαλλήλων της, είχε υποστηρίξει τη μετατροπή της ΝΠΔΔ, διεύρυνε τις ώρες λειτουργίας του αναγνωστηρίου της, επιτάχυνε κάπως τη σύνταξη εθνικής βιβλιογραφίας και δρομολόγησε την ψηφιοποίηση των χειρόγραφων κωδίκων της. Το «βραχυπρόθεσμο» αυτό πλάνο, που έδινε ιδιαίτερο βάρος στην τεχνολογική υποδομή, έμεινε, όπως λέει ο ίδιος, στα χαρτιά.

via

Δεν υπάρχουν σχόλια: