23 Οκτ 2012

Ώστε θες να λέγεσαι συγγραφέας; Ας το καλύτερα!

Η χθεσινή ημέρα ήταν η ημέρα της ...αγίας Χρυσηίδας. Μεγάλη η χάρη της. Κράτησε ζωντανό το διαδίκτυο μέχρι πολύ αργά το βράδυ, με εκατοντάδες σχόλια, αναρτήσεις και αναδημοσιεύσεις στο Facebook.
Με ένα μοναδικό κείμενο …αγανάκτησης και εκπληκτικού… θάρρους (που δεν έχουν, απ’ ότι υπαινίσσεται, άλλοι συνάδελφοι της αλλά θα ήθελαν) μας λέει η κ. Δημουλίδου ότι “το κακό παράγινε”. Το δημοσίευσε στη σελίδα της στο Facebook και μας …εξαφάνισε ως δια μαγείας, σαν τον Copperfield το άγαλμα της ελευθερίας!  :p
Τέλος στις δανειστικές βιβλιοθήκες γιατί δεν εισπράττει αυτή και οι άλλοι συγγραφείς παρά “ψίχουλα”, μας λέει η αυτοαποκαλούμενη εδώεπαγγελματίας συγγραφέας” ενώ αλλού "ελεύθερος στοχαστής".
Μας λέει κι άλλα, όπως:

"Ένα βιβλίο για να μπει στις βιβλιοθήκες πρέπει να εχει κάνει τον κύκλο του που είναι 5 με 10 χρόνια, ή να βρίσκεται στα αζήτητα. π.χ ένας Καζαντζάκης, ένας Ντοστογιέφσκι, μια Λιλίκα Ζωγράφου κλπ που τα βιβλία τους έχουν εκδοθεί εδώ και πολλά χρόνια."
Θα έλεγα ότι το ελάχιστο που θα μπορούσε να πει κανείς είναι ότι η παραπάνω φράση είναι τουλάχιστον ύβρις. Όσο καλός και να είναι, πόσο μάλλον αν “πουλάει’ μόνο,  ένας νέος συγγραφέας δεν μπορεί ακόμη να συγκριθεί με τους παραπάνω λογοτέχνες. Αφήστε, κ. Δημουλίδου, το χρόνο να αναδείξει την όποια, κι αν υπάρχει, αξία ή ποιότητα των έργων σας, και αφήστε τους ήδη καταξιωμένους (όχι γιατί έβγαλαν λεφτά, αλλά γιατί απλά ήταν ΜΕΓΑΛΟΙ) στην ησυχία τους. Και αφήστε εμάς, που ή απλά διαβάζουμε ή δουλεύουμε σε βιβλιοθήκες, να ξέρουμε αν είναι στα “αζήτητα” (αν είναι δυνατόν!) ο Καζαντζάκης ή ο Ντοστογιέφσκη!
"Και ενώ παράγει κοινωνικό και επιμορφωτικό έργο, αμείβεται στο κάθε βιβλίο του από 0.20 λεπτά έως 1 ευρώ [καθαρά], δηλαδή ψίχουλα. Τα άλλα πάνε υπέρ πίστεως και πατρίδος."
Λυπάμαι. Όχι, δεν πάνε “υπέρ πίστεως και πατρίδος”, αλλά στην τσέπη κάποιων που εσείς ξέρετε καλύτερα. Γι' αυτό ακριβώς πολλοί συγγραφείς σήμερα με τη βοήθεια της τεχνολογίας προσπαθούν να βρουν τρόπους αυτοέκδοσης (πχ Smashwords, Lulu) ή είναι απλά ...τρελοί ή …γραφικοί πχ http://www.openbook.gr/
"Οι δε δανειστικές βιβλιοθήκες έμειναν κατάπληκτες που δεν ήθελα να μοιράζω στους Έλληνες τα πνευματικά μου έργα δωρεάν, με πρόσβαλλαν επίσης με τα λεγόμενά τους λες κι εγώ βρίσκω τα προς το ζείν στον δρόμο κι αν αύριο μείνω κουλή η στραβή ή πάθω κάτι σοβαρό και δεν μπορώ να γράψω, αυτοί θα με ταΐσουν."
Αδυνατώ να φανταστώ "δανειστικές βιβλιοθήκες" [υποθέτω εννοείτε εργαζόμενους σε δανειστικές βιβλιοθήκες] να προσβάλλουν συγγραφέα. Να εκπλήσσονται ή “καταπλήσσονται” ναι, να προσβάλλουν όμως όχι. Και το αν μείνετε “κουλή η στραβή ή…” δεν σας διαφοροποιεί  από τους άλλους ανθρώπους. Ήδη πολλοί δεν τρώνε, κυριολεκτικά, χωρίς να έχουν πάθει τίποτε από αυτά. Να τους στερήσουμε και το μοναδικό ίσως δημόσιο αγαθό που έχει απομείνει σ’ αυτή την ταλαίπωρη χώρα; Τη μοναδική δωρεάν “τροφή” που μόνο μια δανειστική βιβλιοθήκη μπορεί να προσφέρει;
"Οι δανειστικές βιβλιοθήκες δημιουργήθηκαν με σκοπό να δανείζουν βιβλία που έκαναν το κύκλο τους και πλέον μένουν στα αζήτητα."
Συγνώμη, αλλά πρώτη φορά συναντώ τέτοιο ορισμό βιβλιοθήκης! Είναι πραγματικά ευφάνταστος! Τον μάθαμε κι αυτόν… Μισά τα διδάσκουν στις βιβλιοθηκονομικές σχολές…
"Ήδη η δικηγόρος μου που είναι η καλύτερη στα πνευματικά δικαιώματα, ανέλαβε να το ψάξει."
Σαν απειλή ακούγεται αυτό. Βγήκαν τα μαχαίρια παντού! Στο πνεύμα των καιρών…
"Ποτέ στην ζωή μου, ακόμη κι όταν σπούδαζα και δεν είχα μια, δεν δανείστηκα βιβλίο. Έκανα οικονομίες και αγόραζα."
Θα πρέπει να μας πείτε περισσότερα για τη μέθοδο αυτή! Κυρίως σήμερα, όπου όλοι με τη οικονομική δυσπραγία που μας δέρνει, έχουμε ανάγκη από τέτοιες ...λύσεις! Χωρίς μία να κάνουμε οικονομία, και να αγοράζουμε κιόλας!!! Αλήθεια τώρα, πως τα καταφέρατε κ. Δημουλίδου;
“Διαφορετικά καλύτερα να σταματήσουμε να γράφουμε και να αφιερώσουμε τον χρόνο μας στον εαυτό μας.”
Λάθος μου. Πίστευα ότι ο συγγραφέας όταν γράφει το κάνει δευτερευόντως για το χρήμα (και γι’ αυτό – βεβαίως). Φταίει μάλλον ο Μπουκόφσκι (άλλος για τα “αζήτητα”) που με επηρέασε με το Ώστε Θες να Γίνεις Συγγραφέας;”
Αν δεν βγαίνει από μέσα σου ορμητικά
σε πείσμα όλων,
μην το κάνεις.
Αν δε βγει απρόσκλητο
από την καρδιά κι απ’ το μυαλό σου κι απ’ το στόμα
κι απ’ τα σωθικά σου,
μην το κάνεις.
Αν κάθεσαι με τις ώρες
και κοιτάς την οθόνη του υπολογιστή σου
ή σκύβεις σαν καμπούρης πάνω από τη γραφομηχανή σου
ψάχνοντας βασανιστικά τις λέξεις,
μην το κάνεις.
Μην το κάνεις για τα λεφτά
Ή για τη δόξα,
Ας’ το καλύτερα.
Έχετε αναρωτηθεί ποτέ, κ. Χρυσηίδα, τη διαφήμιση και την προώθηση που γίνεται στο έργο νέων (και όχι μόνο) συγγραφέων από το δανεισμό τους σε βιβλιοθήκες; Μήπως νομίζετε ότι αν δεν δανειζόταν το έργο σας στις βιβλιοθήκες, το εκδοτικό σύστημα θα σας προωθούσε ισότιμα, όλους; Ε, ας μην κοροϊδευόμαστε! Μιλάτε εκ τους ασφαλούς πια, αφού τώρα έχετε αποκτήσει φήμη (μήπως κάτι χρωστάτε γι’ αυτό στις δανειστικές βιβλιοθήκες;;; ) και δεν έχετε την αγωνία για την αποδοχή σας (ή μήπως τώρα θα την επαναποκτήσετε; ).
Αμέτρητες φορές, εγώ η ίδια, παρότι δουλεύω σε βιβλιοθήκη 27 ολόκληρα χρόνια, έχω αγοράσει βιβλία που πρώτα τα ανακάλυψα στη δημόσια βιβλιοθήκη. Πολλά άλλα  τα δώρισα αφού τ’ αγόρασα. Βιβλία που μου άρεσαν ή μου είπαν αναγνώστες ότι είναι εξαιρετικά. Άλλες φορές σύστησα και συστήνω σε φίλους κάποια να τα αγοράσουν. Ναι, να αγοράσουν, όχι να δανειστούν!
Πόσες φορές έχουμε ακούσει εμείς που εργαζόμαστε σε βιβλιοθήκες “α, μου άρεσε πολύ αυτό, θα το αγοράσω, θέλω να  το έχω δικό μου”! Κι αυτό συμβαίνει διαρκώς σε όλες τις βιβλιοθήκες. Έτσι λειτουργούν. Ανέκαθεν. Από στόμα σε στόμα γίνεστε γνωστοί εσείς οι συγγραφείς, κ. Δημουλίδου, και όχι από τα παραδοσιακά διαφημιστικά κανάλια. Τι καλύτερο promotion για το συγγραφέα; Πιστέψτε με, αγαπητή μου, αν δεν υπήρχαν οι δανειστικές βιβλιοθήκες το αναγνωστικό σας κοινό θα ήταν πολύ, μα πολύ μικρότερο! Και η τσέπη σας σίγουρα πιο άδεια!
Ποτέ ένας μεγάλος συγγραφέας δεν θα πολεμούσε τις βιβλιοθήκες. Αντιθέτως, όλοι οι Μεγάλοι αγαπούσαν και αγαπούν, σεβόντουσαν και σέβονται τις βιβλιοθήκες. Τις δημιουργούσαν και τις δημιουργούν, τις εμπλούτιζαν και τις εμπλουτίζουν. Όχι με "αζήτητα" (ΔΕΝ υπάρχουν) αλλά με θησαυρούς του ανθρώπινου πνεύματος.
Εσείς δε γνωρίζετε τι είναι μια δημόσια βιβλιοθήκη, την προσφορά και την αξία της, αφού προφανώς δεν έχετε μπει παρά μόνον σε αυτή του σπιτιού σας. Έχετε το ακαταλόγιστο. Χαρείτε, λοιπόν, και πολλαπλασιάστε τα χρήματά σας, κολυμπήστε σ’ αυτά, αλλά σεβαστείτε τουλάχιστον τους αναγνώστες! Δεν είναι “αλεξιπτωτιστές”.
Ας το καλύτερα το θέμα!
aikker
UPDATE 24/10/12 9:01: κατέβασε την ανάρτηση μετά την κατακραυγή
dimoulidou_down
Μπορείτε ολόκληρη την επιστολή στην αρχική της μορφή να τη δείτε εδώ http://www.lifo.gr/team/bitsandpieces/33217
UPDATE 23/10/12 9:01: δεν έχει το θάρρος ούτε να υποστηρίξει τη γνώμη της! διέγραψε από την επιστολή της τη φράση “ή να βρίσκεται στα αζήτητα. π.χ ένας Καζαντζάκης, ένας Ντοστογιέφσκι, μια Λιλίκα Ζωγράφου κλπ που τα βιβλία τους έχουν εκδοθεί εδώ και πολλά χρόνια." (κάπου πρέπει να έχω κρατήσει screenshot)

Σχετικές συνδέσεις:













11 σχόλια:

Κατερίνα Τοράκη είπε...

Εύγε Κατερίνα! Πραγματικά, όταν έλαβα το μήνυμα μέσα από τη λίστα acadelib - και εδώ να συγχαρώ την Ελισάβετ Χανταβαρίδου που το "αποκάλυψε" και το δημοσιοποίησε - ένιωσα τέτοια αποστροφή που είπα ίσως δεν αξίζει και να ασχοληθεί κανείς. Όμως, σίγουρα δεν είναι έτσι και σίγουρα κάπου πατάει η κυρία Χρυσηίδα και σίγουρα κανείς θα πρέπει να εξετάσει και να υπερασπιστεί το θεσμό όπως το περιγράφει ο Σπύρος Πιέρρος, όμως ακόμη σοβαρότερο είναι το έλλειμμα πολιτισμού και παιδείας που φανερά εκπέμπει ο λόγος της κυρίας αυτής. Λυπάμαι που εκφράζομαι έτσι, όμως ένα "δημόσιο" πρόσωπο δεν (θάπρεπε να) νοιάζεται μόνο για το ευπώλητον ...
Αντιγράφω το κατ' αρχήν μήνυμα που έστειλα: "Θεέ μου, δεν μπορούσα να φανταστώ ποτέ τέτοιο κείμενο, αναρωτιέμαι σε ποια σημεία κανείς θα έδινε προτεραιότητα, στις βιβλιοθήκες, στους συγγραφείς, στη σύγκριση με ονόματα-βουνά όπως Καζαντζάκη, Λιλή Ζωγράφου (και όχι Λιλίκα όπως Λιλίκα Νάκου), Ντοστογιέφσκι (να πω ξανά Θεέ μου;), στα πνευματικά δικαιώματα, στις δεκάρες (τσακιστές ή ... κολλαριστές), στην παιδεία. Το μόνο που έχω να προτείνω είναι όσοι έχουν απόψεις σαν αυτές της κυρίας, θα ήταν ωφελιμότερον δια το κοινόν καλόν να αφιερώνουν το χρόνο τους στον εαυτό τους, όπως ορίζουν ως εναλλακτική ενασχόληση. Και το δηλώνει αυτό μια αναγνώστρια, όχι της κυρίας και όχι αλεξιπτωτίστρια.
Κρίμα να υπάρχουν τέτοιες απόψεις και μάλιστα αυτή την εποχή! Κρίμα! Τουλάχιστον, κρίμα!"
Και με την ευκαιρία ένα σύνθημα που διάβασα: "Για να δεις τάστρα, πρέπει να σηκώσεις κεφάλι!"

aparajito είπε...

Έλεος με τη λογοτέχνισσα του κομμωτηρίου! Ας κάνει κανένα εξώφυλλο καλύτερα. Ευτυχώς που υπάρχουν και οι δανειστικές βιβλιοθήκες. "Έφαγα" ατέλειωτες ώρες και μέρες στους διαδρόμους της παλιάς βιβλιοθήκης και εκεί ανακάλυψα το κόσμο.

librarian είπε...

Κατερίνα ιδιαίτερα εύστοχο το απόσπασμα του Μπουκόφσκι.
Είναι φανερό ότι πρόκειται για μια "συγγραφέα" αγράμματη τόσο από τα βιβλία τα οποία γράφει όσο και από την ανάρτησή της.
Με το να αναφέρει ότι τα βιβλία του Καζαντζάκη ή του Ντοστογιέφσκι είναι στα αζήτητα ή με να το να δίνει λάθος όνομα στη Ζωγράφου και να τα αφαιρεί στη συνέχεια (προφανώς γιατί κάποιος της τα διευκρίνισε) φανερώνει το επίπεδό της.
Η ίδια εξάλλου λέει ότι δε δανείστηκε ποτέ βιβλίο (ίσως ούτε καν μπήκε) από βιβλιοθήκη όσο σπούδαζε. Όλοι ξέρουμε ότι για μια απλή εργασία ή μια πτυχιακή χρειάζονται τόσα βιβλία όσα δεν μπορούμε να αγοράσουμε ιδιαίτερα ως φοιτητές ή ως άνεργοι.

Μπορούμε όλοι μαζί να συμβουλεύσουμε την κυρία να πάει σε μια βιβλιοθήκη, να ενημερωθεί για το θεσμό των βιβλιοθηκών και για το πόσο διαφημίζονται τα βιβλία της εκεί και μετά να πει την άποψή της.

Απίστευτα είναι τα σχόλια όπως αυτό των εκδόσεων Διάπλαση που μας έστειλε η Ελισάβετ που αναφέρουν ότι προτιμούν να πολτοποιούν τα βιβλία τους παρά να στέλνουν σε δημόσιες ή σχολικές βιβλιοθήκες.
Αν υπάρχουν και άλλα τέτοια σχόλια θα ήταν καλό να τα γνωρίζουμε εμείς και όλο το αναγνωστικό κοινό για να ξέρουμε τις απόψεις των εκδοτών από όπου αγοράζουμε βιβλία.

Σχετική ανάρτηση θα μπει και στο δικό μου μπλογκ.

ΣΟΦΙΑ ΚΟΛΟΤΟΥΡΟΥ είπε...

Δεν θέλω να την τρομάξω, αλλά εκτός από κουλή και στραβή μπορεί να πάθει και άλλα τρομερά πράγματα που ούτε καν φαντάζεται και τότε δεν θα μπορεί να γράφει και δεν θα έχει να φάει επίσης.... Να μείνει κουφή ας πούμε! (να σαν κι εμένα που αφήνω αυτό εδώ το σχόλιο..)

Γιώργος Κατσαμάκης είπε...

Αν και απολαμβάνω την απάντησή σου, επικροτώντας τόσο το ύφος, όσο και το περιεχόμενό της, σκέφτομαι αν αξίζει να ασχολούμαστε με απόψεις και ανθρώπους τέτοιου... πνευματικού μεγέθους. Και μου απαντώ: ναι αξίζει. Εξάλλου δεν είναι οι μόνοι που γράφουν αυτά. Υπάρχουν κι άλλοι, όπως ο κος Μπασκόζος στο Βήμα, που γράφουν και προπαγανδίζουν περίπου τα ίδια, με άλλο περιτύλιγμα: http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=474776

Μ. είπε...

Αμφιβάλω δε πάρα, μα πάρα πολύ, αν η κυρία Δημουλίδου αμείβεται με 0.20 λεπτά έως ένα ευρώ από κάθε βιβλίο που πουλάει. Ιδίως όταν τα βιβλία της πωλούνται από 15-18 ευρώ στα βιβλιοπωλεία, είμαι σίγουρος πως η αμοιβή της είναι τουλάχιστον κοντά στα δύο ευρώ το βιβλίο. Τώρα με το "καθαρή αμοιβή" αν εννοεί πως αφαιρεί πρώτα όλα τα έξοδά της (εφορία, ΦΠΑ κτλ) και της μένει ένα ευρώ ανά βιβλίο -και αν αναλογιστούμε πως πουλάει κατά δεκάδες χιλιάδες τα βιβλία της στο φανατισμένο αναγνωστικό κοινό- τότε πρέπει να αμείβεται με αρκετές χιλιάδες ευρώ το μήνα. Ας της υπενθυμίσει πόσα αμείβεται καθαρά ένας δημόσιος ή ιδιωτικός υπάλληλος αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα γιατί μου φαίνεται το έχει ξεχάσει.

Εκτός αυτού, είμαι σίγουρος πως λαμβάνει από τον Ψυχογιό πολλά δωρεάν αντίτυπα η ίδια τα οποία θα μπορούσε να δωρίσει στα σχολεία (κάπου αναφέρει στην επιστολή της πως έχουν θράσος οι γονείς που της ζητούν να αγοράσει η ίδια τα βιβλία και -άκουσον άκουσον- να χρεωθεί η ίδια τα μεταφορικά για να τους τα πάει ως εκεί. Πρόκειται περί ρεσιτάλ αυθάδειας, ηλιθιότητας και παρωπιδισμού που οφείλεται προφανώς σε προσωπική έλλειψη χαρακτήρα και ήθους, αλλά και αλαζονείας μετά την επιτυχία της.
Θα έλεγα πως ντρέπομαι για λογαριασμό της, αλλά η αλήθεια είναι πως δεν ντρέπομαι καθόλου.

ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ είπε...

Κατερίνα μου και λίγα είπες!!! Αν οι δανειστικές βιβλιοθήκες πρέπει να έχουν ροζ λογοτεχνία και την αποκαλούμενη παραλογοτεχνία ακόμα και δωρεάν, νομίζω πως αν οι βιβλιοθήκες δεν είχαν καθόλου αυτού του είδους τη λογοτεχνία, απλά δεν θα τους έλλειπε κάτι. Ή μάλλον θα του έλλειπε η ασημαντότητα προς όφελος των αναγνωστών της βιβλιοθήκης.
Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια έχουν διεισδύσει κάποιες κυρίες και κύριοι στη λογοτεχνία, που ούτε και οι ίδιοι έχουν ακόμα πιστέψει ότι μπορούν να λογαριάζονται ως συγγραφείς. Στην ουσία πρόκειται για βιβλία, προϊόντα άγριου ψωνίσματος που πλασσάρεται ως φυσιολογική κατάστασταση με συγγραφείς(;;;;;) που είναι απλά σαλταρισμένες κυρίες και κύριοι ψωνισμένοι ως το μεδούλι τους...Αλλά όλα συναυπάρχουν στο κόσμο μας, ακόμα και τα σκουπίδια, και για ό,τι επιλέγεται, υπεύθυνος είναι εκείνος που κάνει την επιλογή, για τον εαυτό του και για τη λογοτεχνία....

9th High School Library είπε...

Καταλαβαίνετε, ξεδιάντροποι βιβλιοθηκονόμοι, που επιμένετε να δανείζετε βιβλία "αζήτητων συγγραφέων τύπου Καζαντζάκη & Nτοστογιέφσκη" ότι υπάρχει κίνδυνος η τρισμέγιστη αυτή συγγραφέας να πραγματοποιήσει την απειλή της:
"να σταματήσει να γράφει και να αφιερώσει τον χρόνο της στον εαυτό της";;;

Δάφνη Χρονοπούλου είπε...

Η εντύπωση της Κυρίας αυτής πως οι δανειστικές βιβλιοθήκες υπάρχουν μόνο ως αποθήκες των κλασικών που κατ' αυτήν είναι 'αζήτητα' δείχνει το τεράστιο έλλειμα παιδείας και την άγνοιά της.
Ελπίζω ειλικρινά να την πληροφορήσει η δικηγόρος της ότι οι δανειστικές βιβλιοθήκες πρωτοοργανώνονταν για τα νέα και μάλλον ελαφρά αναγνώσματα που δεν ήταν δυνατόν να φτάσουν σε απομακρυσμένες πόλεις μακριά από τις πρωτεύουσες.
Όπως κι οι λέσχες ανάγνωσης ήταν μια πρωτοβουλία που ταξίδευε τις νεες εκδόσεις και ιδέες. Σε απομακρυσμένες περιοχές, όπως στην Άγρια Δύση τις κινούσαν πλανόδιοι που περνούσαν περιοδικά για να πάρουν τα παλιά και να δανείσουν καινούργια στους απομακρυσμένους πληθυσμούς.
Στον 20ο αιώνα υιοθετήθηκε και αναπτύχθηκε από προγράμματα πολιτισμού διαφόρων χωρών έτσι ώστε κάθε γειτονιά απέκτησε και τη Δανειστική της ΒΙβλιοθήκη που προσελκύοντας αναγνώστες όλων τον ηλικιών απετέλεσε τόπο συνάντησης και καλλιέργειας με εκθέσεις, δωρεάν μαθήματα και ομιλίες.

Όταν ήμουν στην Αγγλία συναντούσα ηλικιωμένους που στη Βιβλιοθήκη της γειτονιάς μας διάβαζαν τις εφημερίδες τους, καλλιτέχνες ή τεχνίτες που έψαχναν οδηγούς ή ειδικά ακριβα βιβλία Τέχνης, ή παιδάκια που προτιμούσαν το ζεστό ήσυχο χώρο για να μελετήσουν. Το σχολείο μου στηριζόταν πολύ στο περιεχόμενό της και πολύ γρήγορα έμαθα ότι μια από τις παροχές ήταν κι η δυνατότητα να παραγγέλνω ό,τι νέο βιβλίο μου άρεσε που ερχόταν εντός ημερών στην πρώτη σκληρόδετή του έκδοση.

Αλλά αυτά (ελπίζω) θα τα μάθει, είναι απλές πληροφορίες.
Αυτό που φοβάμαι δε θα μάθει η συγκεκριμένη κυρία είναι ότι ο πραγματικός συγγραφέας ζητά να διαβαστεί, όχι να αμοίβεται.

Όλοι γράφουν, Κυρία μου, ο καθένας μη αναλφάβητος μπορεί να γράψει.
Κάποιοι μάλιστα πληρώνονται για να γράψουν. Μπορεί να είναι όμως συμβολαιογράφοι, δημοσιογράφοι, απουσιολόγοι, γραμματείς κι ας πληρώνονται.

Διότι συγγραφείς μας κάνουν οι αναγνώστες μας, όχι οι αμοιβές μας.

Viviana είπε...

Θα συμφωνήσω με τη Δάφνη παραπάνω. Άλλωστε ο συγγραφέας είναι πρώτα αναγνώστης και μετά συγγραφέας. Στην ουσία κομμάτι έμπνευσης, παρακίνησης και ανακάλυψης για τον άγνωστο κρυμμένο θησαυρό αποτελούν τα βιβλία. Αυτά είναι το έναυσμα για να γράψεις. Για να ανακαλύψεις μέσα σου ότι 'το έχεις'. Όπως ακριβώς το λέει και γνωστή συγγραφέας. Τα παλαιότερα χρόνια τ' αναγνωστικά δανείζονταν. Τα παλαιότερα χρόνια τα βιβλία δανείζονταν διότι απλά ήταν μια πολυτέλεια. Ακόμη και τώρα τα βιβλία δανείζονται από τον καθένα μας. Περνούν από χέρι σε χέρι. Από τον καθένα σε φίλο, σε γνωστό, σε συγγενή. Είμαστε όλοι άτυπες, ζωντανές, δανειστικές βιβλιοθήκες. και πρόκειται για ένα φαινόμενο που δεν πρόκειται να εκλείψει. Άλλωστε πόσες φορές έχουμε ακούσει τη φράση 'έπεσε στα χέρια μου'; Και η συνέχεια.. και μετά πήγα και αγόρασα, να έχω και τα άλλα της/του βιβλία'. Προσωπική άποψη ότι οι συγγραφείς γίνονται γνωστοί και 'τρέφονται' μέσα από το αναγνωστικό κοινό. Το αναγνωστικό κοινό διαβάζει, αναγνωρίζει, προτείνει, αγοράζει, δανείζει, διαβάζει.. Κατόπιν αυτού πιστεύω πως τα εύσημα θα πρέπει να δίνονται πρώτα στις βιβλιοθήκες. Προσωπικό παράδειγμα: χάρη στη βιβλιοθήκη μας λάτρεψα συγγραφείς και ξεσήκωσα όλα τους τα βιβλία. Το βιβλιοπωλείο μας μπορεί να το επιβεβαιώσει με χαμόγελο. Δεν έχω κάτι προσωπικό με την κ. Δημουλίδου. Οι προτιμήσεις μου στρέφονται αλλού. Απλά εκφράζει μια προσωπική άποψη η οποία μπορεί να 'πουλήσει' λόγω του μεγάλου αναγνωστικού της κοινού. Ως εκ τούτου δε σημαίνει ότι την ενστερνίζονται και οι πραγματικά καταξιωμένοι Έλληνες και 'Έξωτερικοί' Λογοτέχνες. Τουλάχιστο όχι αυτοί με τους οποίους μεγαλώσαμε. Όλα τα παραπάνω είναι καθαρά προσωπικές απόψεις. Δυστυχώς μπλέξαμε με παραφιλολογία και το βιβλίο έγινε κι αυτό δρομέας marketing. Ξεχνώντας τον αρχικό του προορισμό.

Ανώνυμος είπε...

Κοίτα τώρα ιδέα που την έχω.

Πάει λίγος καιρός που αγόρασα πολυδιαφημισμέον e-book της. Δεν πρόλαβα ακόμα να το διαβάσω / κάθε εμπόδια γιά καλό / αλλά να που έρχεται στιγμή και χρειάζεται και το αδιάβαστο. Πως; Αν είναι κλειδωμένω; Tσ τσ τσ τσ σιγά που δεν υπάρχει τρόπος να το ξεκλειδώσουμε. Λοιπόν το ξεκλειδώσαμε και είναι έτοιμο ν'ανέβει αύτανδρο σε κάθε torrents σε όλες τις σχετικές μορφές του. Συγνώμη γλυκειά μου αλλά αφού δεν θα το διαβάσω εγώ εεεε μη πάει και χαμένο.......