26 Οκτ 2012

Κι αν δεν ξέρουν τι είναι βιβλιοθήκη και τι να περιμένουν από αυτήν;

του Σπύρου Πιέρρου

Η Ελένη Γκίκα έγραψε και αναδημοσιεύτηκε πριν λίγες μέρες εδώ στο Future Library ένα κείμενο για τη σχέση της με την βιβλιοθήκη, πως γνωρίστηκε και τι έκανε τα προηγούμενα χρόνια στη βιβλιοθήκη του τόπου της. Και η Χρύσα Δημουλίδου, μιλώντας για τα οικονομικά δικαιώματά της, έδωσε τη δική της εικόνα και τις προσδοκίες της για τις βιβλιοθήκες. Τα βιβλία της λέει η Δ. μπορεί να πάνε στη βιβλιοθήκη μετά από πέντε, δέκα χρόνια όταν θα έχουν κάνει τον κύκλο τους, μαζί με άλλα αζήτητα, με τον Καζαντζάκη και το Ντοστογιέφσκι. Κι αν αυτό δεν είναι κατανοητό τότε το λέει και πιο καθαρά: "Οι δανειστικές βιβλιοθήκες δημιουργήθηκαν με σκοπό να δανείζουν βιβλία που έκαναν το κύκλο τους και πλέον μένουν στα αζήτητα" 

Πόσοι άνθρωποι μπορεί να έχουν την ίδια ή παρόμοια γνώμη και προσδοκίες με την Δημουλίδου για τις βιβλιοθήκες και τον ρόλο τους; πόσοι άνθρωποι δεν ξέρουν τι είναι και τι μπορεί να κάνει μια βιβλιοθήκη γι αυτούς; Αυτούς πρέπει να βρούμε και να τους “μιλήσουμε” για τις πραγματικές βιβλιοθήκες και καθώς με τους περισσότερους δεν έχουμε οικονομικές διαφορές είναι πιθανόν να αλλάξουν εύκολα γνώμη, να βρουν ενδιαφέρουσα, χρήσιμη και ωφέλιμη την παρουσία μας. Δεν εννοώ ότι θα τους γράψουμε μέλη αλλά ότι θα τους πληροφορήσουμε για το τι είναι και τι μπορεί να κάνει η συγκεκριμένη βιβλιοθήκη, έστω θα φέρουμε την εντύπωση που έχουν για την βιβλιοθήκη πιο κοντά στην πραγματικότητα.

Δεν φαντάζομαι ότι είναι εύκολο. Δεν είναι εύκολο να τους “μιλήσουμε” και δεν θα είναι εύκολο να είμαστε κατανοητοί. Προχτές η Αγριππίνα Μαδυτινού, εδώ στο Future Library, υποστήριξε ότι η βιβλιοθήκη δεν είναι εργαστήρι (γιατί δεν έχει ειδικούς) αλλά ναός και μια συγκεκριμένη συμπεριφορά είναι αποδεκτή. Δεν έχει ιδιαίτερη σημασία τι είναι περισσότερο σωστό αλλά πόσοι άνθρωποι προσεγγίζουν την πραγματικότητα με παρόμοιο τρόπο, χωρίς διαβαθμίσεις και διαφοροποιήσεις: εκτός από το CERNπου είναι γεμάτο ειδικούς υπάρχουν (σε άλλες χώρες κυρίως) εργαστήρια Φυσικής και Χημείας στα σχολεία. Εκτός από την Καπέλα Σιξτίνα υπάρχει και το ξωκλήσι της Παναγίας που γίνονται το καλοκαίρι τα πανηγύρια, γίνονται γάμοι και βαφτίσια και τα βράδια πίσω από το ιερό κρύβονται ζευγαράκια που φιλιούνται. Ότι κι αν είναι “Η Βιβλιοθήκη” δεν είναι κάθε μία βιβλιοθήκη η Ιδεατή Βιβλιοθήκη με διευθυντή το Χόρχε Λουί Μπόρχες. Κάθε βιβλιοθήκη δεν είναι η βιβλιοθήκη του Κογκρέσου, έστω σε μικρογραφία. Είναι άλλο πράγμα (στο δικό μας μυαλό) το Τμήμα Χειρογράφων της Εθνικής Βιβλιοθήκης και άλλο η Δημοτική Βιβλιοθήκη Πολυγύρου.

Οι περισσότερες πραγματικές βιβλιοθήκες (που έχουν δηλαδή, προσωπικό, ωράριο λειτουργίας, προϋπολογισμό, υπηρεσίες) έχουν επαφή, εξυπηρετούν, ένα μικρό μέρος των ανθρώπων της περιοχής τους. Κατά πάσα πιθανότητα όσοι φτάνουν στη βιβλιοθήκη και έχουμε επαφή μαζί τους, περισσότερο ή λιγότερο, εκτιμούν την βιβλιοθήκη. Μπορώ να δεχτώ ότι όλοι όσοι έρχονται στη βιβλιοθήκη είναι ικανοποιημένοι, όμως είναι ένα μικρό μέρος της κοινότητας που εξυπηρετούμε, ένα μικρό μέρος των εν δυνάμει χρηστών της βιβλιοθήκης. Και υποψιάζομαι ότι εκεί έξω υπάρχουν και απίστευτες, τερατώδεις και ανιστόρητες απόψεις για τις βιβλιοθήκες, συχνά ανακατεμένες μ' ένα σεβασμό και μια εκτίμηση καταστροφική καθώς αναφέρεται σε μια ιδανική ιδεατή βιβλιοθήκη παρακαταθήκη της γνώσης που υπάρχει για κάποιον άγνωστο ερευνητή, όχι όμως για τους ίδιους και τα παιδιά τους.

Και μια από τις δουλειές που έχουμε να κάνουμε είναι να υπερασπίσουμε τις πραγματικές βιβλιοθήκες στις οποίες δουλεύουμε, να κάνουμε γνωστό αυτό που πραγματικά είναι.

Παραπομπές

Ελένη Γκίκα, Εις μνήμην : αναδημοσίευση

Χρύσα Δημουλίδου, [Συνέντευξη] : εξαφανίστηκε η αρχική ανάρτηση στο facebook και όλες οι παραπομπές προς αυτήν είναι άχρηστες. Κάποια αποσπάσματα από την Κατερίνα Κεράστα

Αγριππίνα Μαδυτινού, Μια σκέψη τριγυρνάει στο μυαλό μου

Δεν υπάρχουν σχόλια: